Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Ψαρεύοντας την αλήθεια

Η Greenpeace θα βρίσκεται στην Άνδρο από 1 και 2 Αυγούστου, με την έκθεση φωτογραφίας: «Ψαρεύοντας την αλήθεια. Μαρτυρίες των ανθρώπων που ζουν τη θάλασσα καθημερινά».

Η έκθεση αποτυπώνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τις προσωπικές ιστορίες των Ελλήνων παράκτιων ψαράδων, τις αυξανόμενες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, αλλά και τις δικές τους προτάσεις δημιουργίας θαλάσσιων καταφυγίων, με στόχο την προστασία του ελληνικού θαλάσσιου πλούτου. Την έκθεση συμπληρώνουν οι μαρτυρίες επιστημόνων, δυτών, ιδιοκτητών εστιατορίων και καταναλωτών, δίνοντας μια ολοκληρωμένη εικόνα της σημερινής κατάστασης: από τη θάλασσα, στην αγορά και τον καταναλωτή.

Η δράση της Greenpeace στις Κυκλάδες ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2008, όταν στήριξε ενεργά την Ομοσπονδία Παράκτιων Αλιέων Νοτίου Αιγαίου, στην προσπάθειά της για την ανακήρυξη των Βόρειων Κυκλάδων σε θαλάσσιο καταφύγιο. Προσπάθεια, η οποία συνεχίζεται δυναμικά μέχρι σήμερα!

Φέτος, η Greenpeace επιστρέφει στις Κυκλάδες για να συναντήσει τους ντόπιους ψαράδες, που ζουν καθημερινά τις συνέπειες της υπεραλίευσης και αγωνιούν για το μέλλον τους. Στόχος μας είναι να δυναμώσουμε τη φωνή τους και να σχηματίσουμε μια δυνατή συμμαχία, για να μπορέσουμε, μαζί, να διεκδικήσουμε την προστασία της θάλασσας, των ψαριών και της ζωής μας.

Στην Άνδρο, θα βρίσκεται και η ομάδα Άμεσου Διαλόγου της Greenpeace, για να σας ενημερώσουν για τη δράση της οργάνωσης και πώς μπορείτε εσείς να συμβάλλετε με την υποστήριξή σας.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Το βλέμμα ενός εκτός Ελλάδας Ελληνα

Του Βασίλη Μαχιά, protagon.gr
Εγκατέλειψα την Ελλάδα προ εφταετίας. Τις καλές εποχές δηλαδή. Ολυμπιακοί, ευρωπαϊκό, Eurovision και καφάσια οι άδειες σαμπάνιες στη Μύκονο. «Που πας;», με ρωτούσαν απορημένοι οι φίλοι μου. «Πουθενά δεν θα βρεις καλύτερα!». Τώρα πια η στάση τους έχει αλλάξει. «Μη τυχόν και γυρίσεις! Καλά είσαι εκεί. Δεν παλεύεται εδώ η κατάσταση.».
Όχι, ουδεμία αίσθηση διορατικότητας είχα για τα δεινά που έμελε να ακολουθήσουν. Προφήτης δεν είμαι, πόσο δε μάλλον σοφός. Πολύ απλά δεν είχα «δόντι», κομματικό μέσο, γνωριμίες ή οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά ούτε και τη διάθεση να ανταγωνιστώ αυτούς που τα είχαν. Με λίγα λόγια, καμία τύχη. Είχα ανάγκη από ένα σύστημα που να προστατεύει τον πολίτη από την ανομία. Ένα σύστημα που να αποδέχεται ως αλήθεια το αυτονόητο, να επιβραβεύει το άριστο και να απορρίπτει τον παραλογισμό. Τα κουβαδάκια μου, δηλαδή, και σε άλλη παραλία!
Θα μου πείτε τώρα, δικαίως, «τι δουλειά έχεις εσύ να εκφέρεις άποψη για τα τεκταινόμενα; Τι σε κόφτει; Αφού είσαι αμέτοχος, δεν σε αγγίζουν ούτε το μεσοπρόθεσμο, ούτε οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων.»  Οι πιο παθιασμένοι θα βιαστούν να με κρίνουν. «Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες. Δεν κάθεσαι στα αυγά σου εκεί στο Λονδίνο και άσε μας εμάς να κάνουμε ό,τι νομίζουμε.» Σωστό, εν μέρει. Αλλά επειδή ακριβώς είμαι αμέτοχος διαθέτω και το εξής πλεονέκτημα. Βλέπω τα πράγματα αποστασιοποιημένος από πάθη και συγκινησιακές φορτίσεις. Με ψυχρή λογική. Κι έτσι λογικά και ψυχρά επιθυμώ να εκφράσω την ακόλουθη απορία προς άπαντες αγανακτισμένους. Μα, αλήθεια, πραγματικά δεν γνωρίζετε ποιοι τα φάγανε τα λεφτά; Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα ποιοι είναι οι κλέφτες, οι ψεύτες κι οι λωποδύτες; Θέλετε να τους ξετρυπώσετε, το γνωρίζω, μα πολύ φοβάμαι πως ψάχνετε σε λάθος κρυψώνες. Ας σας δώσω εγώ λοιπόν μερικά παραδείγματα (συγχωρέστε μου τις γενικεύσεις, προφανώς και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις):
·         Κλέφτες είναι οι χρυσοί ολυμπιονίκες μας που αφού μας χάρισαν την ψευδαίσθηση εθνικής ανάτασης τσεπώνοντας ταυτόχρονα τα πλουσιοπάροχα πριμ της πολιτείας, αποδείχτηκαν στην πλειοψηφία τους ντοπέ. Τσάμπα τα κροκοδείλια δάκρυα που έχυσαν μπροστά στις κάμερες. Ο Έλλην φορολογούμενος πλήρωσε!
·         Κλέφτες, όπως αποδεικνύεται, είναι οι πρόεδροι των ομάδων σας τους οποίους αποθεώνετε τις Κυριακές μεσημέρια διότι «στήνουν» παιχνίδια, ξεπλένουν βρώμικο χρήμα και ζημιώνουν τόσο το κράτος (ΟΠΑΠ) όσο και όσους δοκιμάζουν την τύχη τους παίζοντας στοίχημα.
·         Κλέφτες επίσης οι ιδιοκτήτες καμπόσων νυχτερινών μαγαζιών όπου χρόνια ολόκληρα αφήνατε μηνιάτικα και δώρα (πάλε ποτέ) για μια ζεμπεκιά, για το καλό το πρώτο τραπέζι, για φιστίκια, αλκοόλ και γαρούφαλλα. Αποδεδειγμένες οικονομικές ατασθαλίες, εκτεταμένη φοροδιαφυγή, παραβίαση αδειών λειτουργίας κλπ.
·         Κλέφτες  αρκετοί από τους εθνικούς τροβαδούρους μας που ξέχασαν ή αμέλησαν να δηλώσουν τα εισοδήματά τους. Με πρώτο και καλύτερο βέβαια τον τραγουδιστή-αηδόνι, σύζυγο νυν βουλευτού και πρώην υπουργού. Μα, με ψίχουλα θα ασχολούμεθα τώρα κύριε δικαστά;
·         Κλέφτης ο ταξιτζής που με χρεώνει διπλά και τριπλά για μία κούρσα αεροδρόμιο-Κολωνό κάθε φορά που επισκέπτομαι την Αθήνα. Λόγω κάποιας περίεργης σύμπτωσης μάλιστα το «καπέλο» αποδεικνύεται πάντα υψηλότερο τις φορές που παραδέχομαι πως ζω μόνιμα έξω. Αθάνατη Ελληνική φιλοξενία! Για απόδειξη δε ούτε ερώτημα.
·         Κλέφτες οι μοναχοί που επιδίδονται σε business εκατομμυρίων με ξιπασμένους πολιτικούς καλώντας σας  ταυτόχρονα σε προσευχή και νηστεία. Κατά τα άλλα, τα του καίσαρος τω καίσαρι και τα του θεού τω θεώ.
·         Κλέφτες και οι παπάδες που τσεπώνουν αδήλωτα τρακοσάρια «για την εκκλησία» από γάμους και βαφτίσια. Και ο δίσκος φυσικά να γυρίζει.
·         Κλέφτης ο καφετζής στην Πλάκα στης Κρήτης που αρνείται πεισματικά να χτυπήσει στην ταμιακή του το φραπεδάκι που παραγγέλνω για την παραλία.
·         Κλέφτης και ο εφημεριδοπώλης στο διπλανό χωριό της Ελούντας για τον ίδιο λόγο.
·         Κλέφτες οι εφοριακοί που κάνουν τα στραβά μάτια στους φοροφυγάδες.
·         Κλέφτες οι αστυνομικοί που χρηματίζονται για να παρέχουν προστασία σε άλλους  κλέφτες.
·         Κλέφτες όσοι παίρνουνε άδεια από την σημαία γιατί πληρώνονται χωρίς να παράγουν.
·         Κλέφτες όσοι ζητάνε διευκολύνσεις και ρουσφέτια για «το παιδί που ζορίζεται στο στρατόπεδο» και «την θυγατέρα με τα τέσσερα μάστερ που θέλει να δουλέψει στην τοπική ΔΕΚΟ». 
·         Κλέφτες οι δημόσιοι υπάλληλοι που την κοπανάνε από το γραφείο στις 12:30. Κλέφτες και οι συνάδελφοί τους που τους χτυπάνε την κάρτα. Αλλά είπαμε: μεταξύ κατεργάρηδων αλληλεγγύη..
·         Κλέφτες οι υπάλληλοι δήμων και νομαρχιών που εκδίδουν μεν τιμολόγια αλλά πλαστά.
·         Κλέφτες οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων γιατί πολύ απλά αυθαιρέτησαν.
·      Κλέφτες και οι μηχανικοί που παραβαίνουν τους όρους δόμησης για να βγάλουν παραπάνω τετραγωνικά ως υπερυψωμένα υπόγεια και ημιυπαίθριους.
·         Κλέφτες οι επίορκοι δικαστές και οι φίλοι τους δικηγόροι που εμπλέκονται σε κυκλώματα.
·         Κλέφτες οι συνδικαλιστές που παραλύουν το κράτος, μας κόβουν το ρεύμα και ζημιώνουν όσους επιθυμούν να δουλέψουν.
·         Κλέφτες οι εκπαιδευτικοί που λαμβάνουνε μαύρα από ιδιαίτερα.
·         Κλέφτες οι δημοσιογράφοι που κουβαλούν μετρητό αγνώστου προελεύσεως σε πλαστικές σακούλες απορριμμάτων.
·         Κλέφτες οι καθηγητές πανεπιστημίου που διορίζουν παιδιά και εγγόνια στις σχολές τους με αδιαφανείς διαδικασίες. Αν δεν κοιτάξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.
·         Κλέφτες αυτοί που πωλούν τενεκέδες λάδι παραγωγής τους χωρίς να δηλώνουν το επιπλέον εισόδημα.
·         Κλέφτες γιατροί και φαρμακοποιοί που στήνουν εισπρακτικές εταιρίες στην πλάτη των ασθενών γράφοντάς τους αχρείαστα φάρμακα που ασφαλώς κάποιος εν τέλει πρέπει να πληρώσει (τα ασφαλιστικά ταμεία γι' αυτούς που αναρωτιούνται).
·         Κλέφτες οι νοικοκύρηδες που διατηρούν ανασφάλιστες οικονόμους και στερούν πόρους από τα ταμεία.
·         Κλέφτες οι αιώνιοι φοιτητές γιατί καταναλώνουν κρατικούς πόρους κωλοβαρώντας.

Κλέφτες, κλέφτες, κλέφτες. Μιάμιση σελίδα κλέφτες (ενδεικτικά). Συμπέρασμα; Κλέφτες υπάρχουν πολλοί. Αλλά εσείς βεβαίως δεν ανήκετε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Ούτε και που πήρε το μάτι σας κάτι ύποπτο, κάτι ανάρμοστο γύρω σας τόσα χρόνια. Όχι, εσείς είστε όλοι τα θύματα μίας μεγάλης πλεκτάνης. Μιας αμερικανοσιωνικής συνομωσίας ενάντια στο ταλαίπωρο Ελληνικό έθνος που αρνείται να καταναλώσει κουτόχορτο αντιστεκόμενο στα αντιλαϊκά σχέδια των πολυεθνικών. Κούνια που μας κούναγε! ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ! ΕΓΩ, ΕΣΥ, Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ. ΟΛΟΙ ΜΑΣ!

Την αγανάκτησή σας λοιπόν δεν την συμμερίζομαι. Το αίσθημα αδικίας σας δεν το καταλαβαίνω. Για ένα πράγμα μονάχα εξακολουθώ να αναρωτιέμαι. ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΣΑΣ ΜΩΡΕ ΈΛΛΗΝΕΣ; Έχουμε καταντήσει οι ψωμοζήτουλες της Ευρώπης εξαρτώντας την επιβίωση μας από λεφτά άλλων. Και όταν αυτοί μας τα δίνουν (ναι, με τόκο βεβαίως - κι εμείς το ίδιο θα κάναμε), εμείς τους ζητάμε και τα ρέστα. Απαιτούμε. Εκβιάζουμε. Θεωρούμε πως μας έχουν ανάγκη. Πως μας οφείλουν χρέος μεγάλο επειδή κάπου κάποιοι κάποτε σε αυτόν τον τόπο παρήγαγαν πολιτισμό. Επειδή τότε εκείνοι κοιμόντουσαν ακόμα στις σπηλιές με τα αγρίμια. Οι εποχές άλλαξαν Έλληνες και εμείς αμελήσαμε να επιβιβαστούμε στο τρένο του χρόνου.
Ας πάρουμε μερικά μαθήματα από το παράδειγμα άλλων πραγματικά υπερήφανων λαών, όπως οι Ιάπωνες λόγου χάρη. Ξεφυλλίζω μία εκ των μεγαλύτερης κυκλοφορίας εφημερίδων στη Μ. Βρετανία λίγες εβδομάδες μετά την ανυπολόγιστη τραγωδία που χτύπησε το νησί τους. Ολοσέλιδη καταχώρηση υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Ιάπωνα πρωθυπουργό. Αναφέρεται στην οικονομική βοήθεια που προσέφερε ο Βρετανός φορολογούμενος στο δοκιμαζόμενο έθνος του. «Από τα βάθη της καρδιάς μας σας ευχαριστούμε για την αμέριστη συμπαράσταση σας τούτες τις δύσκολες ώρες. Ο Ιαπωνικός λαός δεν ξεχνά. Θα ορθοποδήσουμε. Θα ανταποδώσουμε. Ευχαριστούμε.»
Ευχαριστούμε. Έτσι απλά. Αντρίκια. Λακωνικά. Εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε πως τα λεφτά που μας δανείζουν οι ξένοι ξεφυτρώνουν ως μάννα εξ' ουρανού. Δίχως κόπο. Δίχως ιδρώτα. Δίχως δουλειά. Έχουμε καταντήσει τόσο εγωπαθείς που αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως τα λεφτά δεν ανήκουν σε αόρατους αιμοδιψείς τραπεζίτες, πως δεν είναι παρά οι οικονομίες νοικοκυριών και συνταξιούχων, οι καταθέσεις τους, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών τους ταμείων, οι φόροι που έχουν πληρώσει στο κράτος τους. Και κάτι ακόμα: αρνούμαστε να δεχθούμε πως έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν τι θα τα κάνουν. Ακόμη και να τα κάψουν, που λέει ο λόγος, έχουν δικαίωμα παρά να τα δανείσουν σε εξυπνάκηδες κομπιναδόρους αρχοντοχωριάτες που πλαστογραφούνε στατιστικές προκειμένου να κοροϊδέψουν τους αγαθούς και τους αδαείς. Τους εαυτούς μας κοροϊδεύουμε Έλληνες. Κανέναν άλλον. Ξεχάσαμε το ευχαριστώ. Απαξιώσαμε το φιλότιμο. Γίναμε αγνώμονες. Αχάριστοι.    
Την λύση φίλοι μου δεν θα τη βρείτε στους δρόμους και στις αγανακτισμένες πορείες. Η λύση είναι (ακόμα) στα χέρια σας. Μπροστά στα μάτια σας. Αντισταθείτε στην ανομία. Καταδικάστε την παρανομία ακόμη κι αν αυτή είναι μέσα στο σπίτι σας. Καταγγείλτε τον κλέφτη ακόμα κι αν αυτός είναι ο αδερφός σας. Περιθωριοποιείστε τον καταχραστή ακόμη κι αν τυγχάνει να είναι συνάδελφός σας (που μάλλον θα είναι εδώ που τα λέμε). Τιμωρήστε τον φοροδιαφυγά. Μην ψωνίζετε το παραμικρό από όσους δεν εκδίδουν αποδείξεις. Επιβραβεύστε τον τίμιο, τον σωστό, τον νομοταγή επαγγελματία. Μα, πάνω απ' όλα ΑΛΛΑΞΤΕ! Τους γύρω σας και τον εαυτό σας. Διαφορετικά κάντε την αγανάκτησή σας κορνίζα πάνω από το τζάκι να την βλέπουνε τα παιδιά μας και να την φτύνουν. 

Der Spiegel : Οι τρεις οικογένειες που κατέστρεψαν την Ελλάδα

Το περιοδικό Der Spiegel περιγράφει τη δραματική κατάσταση στην Ελλάδα, όπως διαμορφώνεται μετά την εφαρμογή του Μνημονίου και με μια φράση δύο λέξεων δείχνει και την αιτία που η χώρα έφτασε ως εδώ. Ο τίτλος του άρθρου είναι «Φεουδαρχικοί δημοκράτες» και ο υπότιτλος «Με την απόφαση της Αθήνας για το πρόγραμμα λιτότητας τα κράτη της Ευρωζώνης κέρδισαν χρόνο. Αλλά έτσι οι Έλληνες δύσκολα θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν τη χώρα»

Ποιες είναι αυτές οι οικογένειες; Ευκολο...Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη. Ήταν σύμφωνα με το περιοδικό ο πυρήνας μιας ελίτ που δημιούργησε την πελατειακή οικονομία. Αυτή η πελατειακή οικονομία πέταξε εκατομμύρια, που το κράτος δεν τα είχε. Οι κεφαλές της δυναστείας ευνοούσαν φίλους και οικογένεια με δανεική ευημερία. Διόγκωσαν την κρατική μηχανή, για να μπει καθένας με τη σειρά σε δημόσιες θέσεις και δημιούργησαν ένα γραφειοκρατικό τέρας». Το Der Spiegel γράφει ότι τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για τα ρουσφέτια, παρά για την πολιτική. Και όποιος μπορούσε να χαρίζει δημόσιο χρήμα εξαγόραζε φίλους και ψηφοφόρους. Αυτοί, χρωστούσαν κάτι στο κόμμα και συγχρόνως και στην οικογένεια που τους εξουσίαζε.

Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε η φεουδαρχική δημοκρατία της Ελλάδας, γράφει το περιοδικό και είναι ίσως η πιο επιτυχημένη περιγραφή του πολιτικού συστήματος που μας κυβέρνησε πριν τη μεταπολίτευση αλλά και μεταπολιτευτικά. Οι γενιές έρχονται και παρέρχονται αλλά τα ονόματα παραμένουν τα ίδια, σημειώνει το γερμανικό περιοδικό. Παπανδρέου και Καραμανλής, Καραμανλής και Παπανδρέου, και ενδιαμέσως ο Μητσοτάκης. Σε καμιά ευρωπαϊκή δημοκρατία , τονίζει το Der Spiegel δεν ξανάγινε κάτι τέτοιο.

Έτσι έμαθε ο λαός να ζει πάνω από τις δυνατότητες του σε μια φτωχή χώρα. Και το κράτος είναι η πηγή, από όπου όλοι θέλουν να πιούν νερό. Και επειδή τα κόμματα λεηλάτησαν το κράτος, όρμησε και ο λαός να πάρει ό,τι μπορούσε. Οι πλούσιοι δεν κατέβαλαν φόρους εκατομμυρίων ευρώ, οι φτωχοί επιβίωσαν με μαύρη εργασία και οι δημόσιοι υπάλληλοι δωροδοκήθηκαν.

Έφτασε λοιπόν η ώρα, ένας ακόμη Παπανδρέου, να προσπαθεί να συμμαζέψει όσα έκανε ο πατέρας του, που όταν κυβερνούσε, ο κόσμος έβγαινε στη σύνταξη και δεν ήταν υποχρεωμένος να δουλεύει πολύ.Ξέρει πάντως τι πάει στραβά δεκαετίες τώρα. Ο παππούς του, Γεώργιος και αυτός, ίδρυσε την πολιτική δυναστεία ως Υπουργός και τελικά πρωθυπουργός. Μετά τη χούντα ο Ανδρέας Παπανδρέου, ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ και στη δεκαετία του 80 εξυπηρέτησε την πελατεία του τόσο απροκάλυπτα που το δημόσιο χθες εκτινάχθηκε.

Το περιοδικό αναφερόμενο στους Έλληνες συντηρητικούς, αναφέρεται σε «κλίκα» περισσότερο παρά σε οικογένεια. «Κλίκα» που εναλλασσόταν στην εξουσία με την οικογένεια Παπανδρέου. Ο γέρος Κωνσταντίνος Καραμανλής κυβέρνησε πολλές φορές πριν αναλάβει την εξουσία ο ανιψιός του Κώστας. Μερικές φορές υπήρχε και λίγος χώρος στην κομματική ηγεσία για την οικογένεια Μητσοτάκη: Ο Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος και αυτός, υπήρξε επίσης πρωθυπουργός και κυρίως για δυο δεκαετίες ο ισχυρός άνδρας της ΝΔ. Το 2004 ο Καραμανλής ο νεώτερος υποσχέθηκε κατά την προεκλογική περίοδο να μεταρρυθμίσει τη χώρα. Όταν όμως ανέλαβε, πύκνωσαν τα σκάνδαλα, υπήρξαν συμφωνίες δισεκατομμυρίων για ακίνητα, ενώ σπαταλήθηκαν χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων. Οι άνθρωποι του παραποίησαν τα στοιχεία που δήλωναν στην ΕΕ και λίγο πριν αποχωρήσουν δημιούργησαν στα γρήγορα μερικές χιλιάδες νέους δημοσίους υπαλλήλους : συγγενείς και κομματικούς φίλους. Στο τέλος οι συντηρητικοί διπλασίασαν το δημόσιο έλλειμμα. Γίνεται ακόμη αναφορά στη μάχη Ντόρας-Σαμαρά για την προεδρία της ΝΔ, μια μάχη στην οποία επικράτησε ο πλούσιος γόνος της ανώτερης τάξης σαν τον Παπανδρέου – ο οποίος είναι τώρα ο αντίπαλος του πρωθυπουργού, ένας σκληρός αντίπαλος, που παίζει με τα παλιά κόλπα.

Ο Παπανδρέου, γράφει το περιοδικό, θεωρείται από τους οικονομικούς πολιτικούς της ΕΕ ευτυχής περίπτωση: Προσπαθεί να κάνει οικονομία, αλλά ο Σαμαράς υπόσχεται στους ψηφοφόρους να μειώσει τους φόρους και να διαπραγματευτεί σκληρά με την ΕΕ για τα μέτρα λιτότητας. Στη συνέχεια το Der Spiegel αναφέρεται στις απώλειες του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις, στα σκληρά μέτρα και στην πρόταση για συγκυβέρνηση που δεν ευοδώθηκε. Για τον καθηγητή Οικονομίας Γιάννη Βαρουφάκη που μιλάει στο περιοδικό «Είτε μόνο υπό τον Παπανδρέου είτε και υπό τους δύο μαζί, αν το κράτος εφαρμόζει λιτότητα, αυτό μπορεί να αποβεί επικίνδυνο επειδή πιθανότατα θα στραγγαλίσει την οικονομία: «Είναι σαν τη γάτα που κυνηγάει την ουρά της.

Δεν διαφέρει πολύ η άποψη του, από αυτή του Kenneth Rogoff, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, προειδοποιεί: «Αν συνεχίσουν μόνο με το πρόγραμμα λιτότητας, θα εγκλωβιστούν σε μίνι ανάπτυξη ή ύφεση για όσο μπορεί να προβλέψει κανείς. Και στο τέλος παρ' όλα αυτά θα χρεοκοπήσουν».

Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Αργίτης μιλά περιφρονητικά για την «κυρίαρχη τάξη πολιτικής και κεφαλαίου που λυμαίνεται τη χώρα» και δημιούργησε όλη αυτή την κατάσταση. Και ο δημοφιλής συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης περιγελά τη «σαθρή κρατική μηχανή», οι εκπρόσωποι της οποίας «για ένα μόνο πράγμα ενδιαφέρονται: να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και για όλα τα άλλα δεν τους καίγεται καρφί».

Εννοεί για παράδειγμα εκείνους τους υπαλλήλους της Βουλής, που συνεχίζουν να παίρνουν 14 μισθούς το χρόνο συν 2 επιπλέον. Εννοεί τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας του Δημοσίου, όπου οι πολιτικοί φροντίζουν αυτούς που τους βοηθούν, οι πατεράδες τα μέλη της οικογένειάς τους και οι διευθυντές των Υπηρεσιών τους ευνοουμένους τους.

Μετά τις κυβερνητικές αλλαγές, τοποθετούνταν κάθε φορά χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και απλοί υπάλληλοι, χωρίς οι προηγούμενοι να φεύγουν. Κανένας δεν έπαιρνε πρωτοβουλία όσο παρέμεναν αρκετά μεγάλες οι δικές του προοπτικές για επαγγελματική αποκατάσταση. Στο μεταξύ όμως ο λαός περιφρονεί όλη την 'κάστα': 71% των Ελλήνων δήλωσαν το Μάιο ότι δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση. Εξίσου λίγο εμπιστεύεται την αξιωματική αντιπολίτευση το 76%

Πηγή: www.badmoney.gr

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

Φλερτάροντας με τον θάνατο


Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι  και διεφθαρμένοι.  Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα "γιουρούσι" όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. "Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;" με ρώτησε αγανακτισμένος. "Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα"  μου είπε με νόημα χαμογελώντας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά - μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος.  Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες  προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ' τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον  άλλον.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος - ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι - και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.
Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα - έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:
  1. Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά  πετώντας κρότου - λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
  2. Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν  τραυματίες καθ' όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν "κουκουλοφόροι", γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς "εδώ είναι ιατρείο" αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν.  Όπως μας είπε ένας γιατρός "Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες." Τα μάζεψαν άρον - άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
  3. Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων.   Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο  χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: "Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει"
  4. Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
  5. Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ  δεν γνωρίζω τον "ανώνυμο" ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: "Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε". Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την... "παρεξήγηση". Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί,  που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα "Δημοσιογράφος" και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.  

Δίκτυο ΜΚΟ Θεσσαλίας: Το έγκλημα κατά του Πηνειού και της Κάρλας συνεχίζεται - Επείγουσα η σύσταση Παρατηρητηρίου

Για μια ακόμα φορά γινόμαστε μάρτυρες  εγκληματικών πράξεων κατά του Πηνειού και γενικότερα κατά του  υδάτινου πλούτου της Θεσσαλίας, όπως φαίνεται από την τελευταία μόλυνση που εντοπίστηκε στα διοικητικά όρια του Ν. Τρικάλων, πριν λίγες μέρες .
Τα νέα αυτά λυπηρά φαινόμενα αποτελούν συνέχεια και πολλών άλλων που αφορούν τη μόλυνση της Λίμνης Κάρλας, η οποία δυστυχώς ,επίσης, δεν  προστατεύεται από τους υπεύθυνους φορείς της Πολιτείας.
Την έντονη ανησυχία του εκφράζει το Δίκτυο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων  (ΜΚΟ) Θεσσαλίας, για την πλήρη αδιαφορία και για την ανυπαρξία μιας έξυπνης και αποτελεσματικής πολιτικής ,που είναι αρμοδιότητα της συντεταγμένης Πολιτείας,κεντρικής και περιφερειακής. .
Το Δίκτυο ΜΚΟ Θεσσαλίας ζητά επειγόντως να ληφθούν  μέτρα,  έτσι ώστε να σταματήσουν οι παράνομες και ρυπογόνες  εισροές στο υδατικό σύστημα του Πηνειού ,ο οποίος με τη σειρά τροφοδοτεί τη Λίμνη Κάρλα.

Δίκτυο ΜΚΟ Θεσσαλίας και Μνημόνιο Συνεργασίας  

Το Δίκτυο ΜΚΟ Θεσσαλίας επιμένει  στην άμεση ανάγκη :
  1. Της υπογραφής  ενός Μνημονίου  Συνεργασίας  μεταξύ όλων των Φορέων ,για την προστασία της ισορροπίας όλων των υδατικών πόρων  που ξεκινούν από τις πηγές του Πηνειού και φτάνουν μέχρι τη Λίμνη Κάρλα.
  2. να συσταθεί ένα Θεσσαλικό Παρατηρητήριο Περιβάλλοντος ,με τη χρήση των σύγχρονων τεχνολογιών, για την προστασία όλου του υδατικού συστήματος του Πηνειού κι της Κάρλας  ,έτσι ώστε ο Πηνειός και η Κάρλα να είναι πραγματικά πηγή ζωής για όλη τη Θεσσαλία και να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης ,όχι μόνο για τον αγροδιατροφικό τομέα ,αλλά και της ανάπτυξης σπουδαίων δράσεων εναλλακτικού τουρισμού ,που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος.

Τονίζεται  ότι στο θέμα της υπό  ανασύσταση  Λίμνης Κάρλας και στο πλαίσιο της εθνικής και ευρωπαϊκής κατεύθυνσης περί συμμετοχικής διαχείρισης στις προστατευόμενες περιοχές, όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς ( Φορέας Διαχείρισης Κάρλας ,Περιφέρεια ,Δήμοι , ΤΟΕΒ Κάρλας,ΤΟΕΒ Πηνειού, ΜΚΟ κ.ά. ), οφείλουν να συνεργαστούν στενά , με σκοπό την κοινή δράση για την προστασία όλου του υδατικού συστήματος ,που τόση σημασία έχει για όλη τη Θεσσαλία.
Στα πλαίσια ενός Μνημονίου συνεργασίας  ,μπορούν να προβλεφθούν όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί που απαιτούνται και που όλοι γνωρίζουν ,έτσι ώστε να μην επαναλαμβάνονται τέτοια φαινόμενα , που προσβάλλουν κάθε πολιτισμένο άνθρωπο ,στο όνομα εξυπηρέτησης κάποιων άνομων συμφερόντων ,που επιμένουν να μην εφαρμόζουν τους Νόμους .
Επίσης, τονίζεται ότι το έγκλημα αυτό της ρύπανσης ,εμποδίζει την αναπτυξιακή δυναμική όλης της Θεσσαλίας ,η οποία και μπορεί ,αλλά και δικαιούται να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον.

Είναι αδιανόητο να καταστρέφεται η προοπτική των επόμενων γενεών ,για την εφήμερη εξυπηρέτηση συμφερόντων ,που το μόνο τους κίνητρο αποτελεί το κέρδος ,αφού δεν λαμβάνονται τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος ,που ο νόμος ορίζει .

ΦΟΡΕΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΡΛΑΣ και ΔΙΚΤΥΟ ΜΚΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Στη διάθεση του Φορέα Διαχείρισης Κάρλας θέτει το δυναμικό του το Δίκτυο ΜΚΟ Θεσσαλίας  ,μέσα από τις περιβαλλοντικές του Οργανώσεις , οι οποίες επί σειρά ετών δραστηριοποιούνται στο μεγάλο κεφάλαιο του περιβάλλοντος και έχουν μέχρι σήμερα προσφέρει πάρα πολλά .
Το Δίκτυο ΜΚΟ Θεσσαλίας επιμένει στην άμεση νομική ρύθμιση , που να αφορά τη λειτουργία ,τις αρμοδιότητες ,τους κανόνες συμπεριφοράς και την αυτονομία στη δράση του Φορέα Διαχείρισης Κάρλας  ,έτσι ώστε μια περιοχή, που έχει χαρακτηριστεί ως “περιοχή NATURA”, όπως είναι η Κάρλα ,να έχει όλα εκείνα τα μέσα για την προστασία ,όλου αυτού του Οικοσυστήματος .

Όλοι οι φορείς (Υπουργεία,Περιφέρεια ,Δήμοι κ.ά) οφείλουν να στηρίξουν και να συνδράμουν το έργο του Φορέα Διαχείρισης Κάρλας (Πρόεδρος κ. Ιφ. Καγκάλου) , έτσι ώστε να σταματήσουν ,επιτέλους, οι παράνομες ρυπογόνες δραστηριότητες και να μην μετατραπεί  η λίμνη σε ένα άρρωστο οικοσύστημα  ,με κατεστραμμένη την θαυμάσια χλωρίδα και πανίδα του .

Μεγάλα τα περιβαλλοντικά προβλήματα της Θεσσαλίας

Τέλος, το Δίκτυο  ΜΚΟ επισημαίνει ότι η Περιφέρεια  πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αντιμετωπίσει ,άμεσα και με σοβαρότητα  ,πολλά άλλα περιβαλλοντικά θέματα όπως αυτά που αφορούν τον Αχελώο, τον Λιγνίτη,τον  Όλυμπο, τη Νιτρορύπανση, τις Βιολογικές Καλλιέργειες ,τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τον Παγασητικό ,ανακύκλωση ,ΧΥΤΑ,ΧΥΤΥ κ.ά.
Για τον λόγο αυτό  καλεί όλους σε μια σοβαρή , ,επιστημονικά άρτια και πέρα από οποιαδήποτε σκοπιμότητα ,συνεργασία ,για να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις του μέλλοντος ,που δυστυχώς ,δεν μπορούν να περιμένουν.
Τα προβλήματα είναι απέναντί μας και πρέπει να αντιμετωπιστούν.
Ο τόπος δεν έχει άλλο ανάγκη από υποσχέσεις ή αναβολές ,αλλά από σοβαρή πολιτική για το Περιβάλλον και πάνω απ’ όλα τον Άνθρωπο.



Για το Δ.Σ του Δικτύου ΜΚΟ Θεσσαλίας

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                    Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΚΩΝ. ΣΚΡΙΑΠΑΣ                                                    ΚΩΝ. ΣΔΡΑΒΟΠΟΥΛΟΥ
Οικονομολόγος –Σύμβουλος Ανάπτυξης              Πτυχιούχος Μηχανολόγος Μηχανικός, MSc

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ! Είμαστε ελεύθεροι πολίτες με συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις!


Αν είναι αλήθεια ότι, σε πείσμα των καιρών και των σημείων, ζούμε σε μια δημοκρατική, ευνομούμενη χώρα που (θέλει να πιστεύει ότι) έχει αφήσει πίσω της πρακτικές και εικόνες άλλων εποχών, η εικόνα ντροπής της 29ης Ιουνίου στην Πλατεία Συντάγματος –εικόνα που, παρεμπιπτόντως, έκανε σε liveαναμετάδοση το γύρο του κόσμου– μόνο κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν θυμίζει. Μια εικόνα που γυρίζει το ρολόι του δημοκρατικού χρόνου στη χώρα μας πολλές δεκαετίες πριν…

Η αστυνομική καταστολή ξεπέρασε κάθε όριο: αδικαιολόγητη, απρόκλητη και παράλογη στράφηκε κυρίως και αδιακρίτως κατά των ειρηνικών πολιτών-διαδηλωτών (ακόμη και κατά ανυποψίαστων τουριστών! σύμφωνα με επώνυμες δημοσιογραφικές μαρτυρίες), με πρόσχημα –σαν να περίμενε το σύνθημα…– τη ρίψη μολότοφ από μικρές ομάδες «γνωστών-αγνώστων» (ακροδεξιών; κουκουλοφόρων; «συνεργατών»;) και με προφανή στόχο και προφανή πολιτική κάλυψη, αν όχι εντολή: να αδειάσει η ενοχλητική Πλατεία! Σαν να μας λένε:αρκετά σας ανεχτήκαμε τόσον καιρό, άντε στα σπίτια σας, τώρα άλλωστε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, νέος υπουργός Οικονομικών και νέος «ανεπίσημος» πρωθυπουργός, σας καλεί για ηλεκτρονικό διάλογο!

Η στάση της αστυνομίας –πέρα από τα σπασμένα κεφάλια, τα κατάγματα, τις επικίνδυνες σκοπούμενες σωματικές βλάβες, τις επιθέσεις κατά ανυπεράσπιστων πολιτών, ακόμη και γυναικών με παιδιά και ηλικιωμένων που διαδήλωναν ειρηνικά–  βαρύνεται ακόμη περισσότερο εξαιτίας της ασύδοτης και εξωφρενικής χρήσης χημικών που περιέχουν, ως γνωστόν, ιδιαίτερα βλαπτικές για την ανθρώπινη αλλά και τη δημόσια υγεία ουσίες (τα συγκεκριμένα χημικά μπορεί να παραμείνουν ενεργά μέχρι και δύο μήνες, αν απορροφηθούν από πορώδεις επιφάνειες, όπως π.χ. οι τοίχοι ή η άσφαλτος. Μάλιστα, σε μακροχρόνια έκθεση μπορεί να προκαλέσουν καρκινογένεση, γενετικές μεταλλάξεις και γεννητικές ανωμαλίες, ακόμη και θάνατο, αν χρησιμοποιηθούν σε κλειστούς χώρους όπως πχ.οι υπόγειοι σταθμοί του μετρό…) Η χρήση αυτών των χημικών όπλων που περιέχουν την επικίνδυνη ουσία CS (η οποία ενοχοποιείται για εκατοντάδες θανάτους λόγω υπερβολικής έκθεσης στον πόλεμο του Βιετνάμ αλλά και στην Παλαιστίνη, στη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα –παιδιών και ηλικιωμένων κυρίως– αλλά και για θανάτους διαδηλωτών σε διάφορα μέρη του κόσμου) έχει καταγγελθεί και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο [European Parliament, «Crowd Control techniques: An appraisal of technologies for political control)»,Λουξεμβούργο, Ιούνιος 2000, ΡΕ 168.394/FinSt.)]

Δεν είμαστε διατεθειμένοι, ως Έλληνες προοδευτικοί πολίτες, να ανεχόμαστε τέτοιου είδους συμπεριφορές από τον οποιονδήποτε.  Πολύ περισσότερο από την αστυνομία της χώρας μας, που καθήκον της είναι η προστασία κι όχι η κακοποίηση πολιτών – και μάλιστα ειρηνικών διαδηλωτών. Το καθεστώς ΠΑΣΟΚ διολισθαίνει επικίνδυνα σε αντιδημοκρατικές και αυταρχικές ατραπούς, προκειμένου να γαντζωθεί, στον ελάχιστο πολιτικό χρόνο που του απομένει, στην εξουσία και μιαληξιπρόθεσμη κυβέρνηση πασχίζει, σε μια Βουλή περικυκλωμένη από πρωτοφανείς δυνάμεις ασφαλείας, εικόνες που ανακαλούν μνήμες σχεδόν στρατοκρατίας, να φέρει σε πέρας –αποτελειώνοντας ταυτόχρονα και την κοινωνία των πολιτών– το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμά της. Το μόνο, ωστόσο, που καταφέρνει είναι να στρέφει όλο και περισσότερους πολίτες σε στρεβλές, ακραίες αντικοινοβουλευτικές λογικές, σε έναν άκριτο και αυτοκαταστροφικό αντι-ευρωπαϊσμό, σε μια λογική του «όλοι ίδιοι είναι», που τσουβαλιάζει, ανεξαρτήτως ευθυνών, σύμπαν το πολιτικό σύστημα – και την Αριστερά συλλήβδην. Να σημειώσω εδώ –έχει τη σημασιολογική σημασία του– ότι παράλληλα με το βιασμό και τον ευνουχισμό της κοινωνίας, επιχειρείται ο βιασμός και ο ευνουχισμός του περιβάλλοντος με τον απίστευτης αντιπεριβαλλοντικής έμπνευσης «εφαρμοστικό» νόμο που ψηφίζεται στις 30 Ιουνίου στο κοινοβούλιο.  Ένας νόμος-ταφόπλακα για το περιβάλλον, νόμος –όνειδος για όσους κυβερνητικούς και πρωθυπουργικούς επαίρονταν τόσο καιρό για την «πράσινη, τρομάρα τους, ανάπτυξη», δυσφημίζοντας τελικά τα εντελώς αναγκαία στη σημερινή συγκυρία προτάγματα της πολιτικής οικολογίας και της Πράσινης Αριστεράς και παραδίδοντάς τα βορά και χλεύη σε εκείνους που αποσκοπούν στην ολοκληρωτική άλωση του περιβάλλοντος, αστικού, φυσικού και κοινωνικού.      

Ας καταγγείλουμε λοιπόν, όλοι εμείς οι Δημοκράτες Αριστεροί, όπως άλλωστε έχουμε τη συνταγματική υποχρέωση, την αντιδημοκρατική στάση της αστυνομίας και το πολιτικά αρμόδιο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και ας απαιτήσουμε άμεση, διαφανή και αποτελεσματική έρευνα για τα οδυνηρά γεγονότα της 29ηςΙουνίου, στην Πλατεία Συντάγματος και την ευρύτερη περιοχή του κέντρου, και για τη βάρβαρη και επικίνδυνη για την ανθρώπινη και δημόσια υγεία χρήση χημικών. Και ας το κάνουμε με κάθε πρόσφορο τρόπο: διαδηλώσεις, ανακοινώσεις, μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου, πολιτικές παρεμβάσεις σε επίπεδο ελληνικών και ευρωπαϊκών θεσμών. Μήπως, επιτέλους, και αποδοθούν οι προσήκουσες ευθύνες όπου δει.


* Ο Θέμης Δημητρακόπουλος είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής - Συντονιστής του Τομέα Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας της Δημοκρατικής Αριστεράς