Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Εξαφάνιση της φυσικής βλάστησης στη Θεσσαλία

Απο το kosmoslarissa.gr

Στη διαπίστωση ότι έχουν ελαχιστοποιηθεί έως και εξαφανιστεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι νησίδες φυσικής βλάστησης στο θεσσαλικό κάμπο, με συνέπεια την υποβάθμιση της βιοποικιλότητας της περιοχής, καταλήγει μελέτη του καθηγητή Εφαρμογών στο ΑΤΕΙ Λάρισας, Γιώργου Ευθυμίου.

Σύμφωνα δε με τον καθηγητή, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν τέτοιες νησίδες φυσικής βλάστησης, έχουν υποβαθμιστεί σημαντικά. Η δημιουργία σύγχρονων και εκτεταμένων μονοκαλλιεργειών, η εφαρμογή εντατικής γεωργίας και η πλήρη εκμηχάνισή της, αποτελούν, όπως εξηγεί ο κ. Ευθυμίου, τους βασικούς λόγους των προβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί στη θεσσαλική πεδιάδα.

Ο ίδιος σημειώνει ακόμα πως με τη συρρίκνωση των δασικών εκτάσεων λόγω υλοτομιών, πυρκαγιών, εκχερσώσεων, υποβάθμισης, αλλαγής χρήσεων γης, μειώνεται δραστικά και η ποικιλία της ζωής. Μια σημαντική κατηγορία δασικών εκτάσεων είναι η παρόχθια δασική βλάστηση. Πρόκειται για τη φυσική βλάστηση που η ύπαρξη και η ζωτικότητά της εξαρτάται από την άμεση ή έμμεση επίδραση του νερού, επιφανειακού ή υπόγειου. Χαρακτηρίζεται ως σημαντική κατηγορία διότι στηρίζει πλούσια βιοποικιλότητα.

Σύμφωνα με τον καθηγητή, στο παραποτάμιο δάσος του Νέστου έχουν καταγραφεί περισσότερα από 15 διαφορετικά είδη αναρριχώμενων ειδών, τα οποία δίνουν την αίσθηση της «ζούγκλας» λόγω της μη προσπελασιμότητας. Αυτά τα αναρριχώμενα είδη δημιουργούν, κατά θέσεις, απαράμιλλου κάλους τοπία, με φυσικές «κουρτίνες».

Μερικές ακόμη σημαντικές λειτουργίες των παρόχθιων δασών, σύμφωνα με τον καθηγητή, είναι ότι συγκρατούν την κοίτη, την προστατεύουν από τη διάβρωση, βελτιώνουν την ποιότητα του νερού, με το φιλτράρισμα και τη συγκράτηση των φορτίων που αυτό μεταφέρει, είτε από τα ανάντη προς τα κατάντη είτε από τις γειτονικές καλλιέργειες προς την κοίτη, δημιουργούν μικροκλίμα στην περιοχή και βελτιώνουν τη βιοποικιλότητά της.

Η παρόχθια βλάστηση είναι αυτή που αναπτύσσεται κατά μήκος μικρών και μεγάλων ποταμών, χειμάρρων ακόμη και στα αρδευτικά και στραγγιστικά κανάλια δημιουργώντας θέσεις για φωλεοποίηση, τροφή και απόκρυψη ειδών της άγριας ζωής, αυξάνοντας παράλληλα τη βιοποικιλότητα των ειδών αλλά και την ποιότητα και την ποικιλία του τοπίου, επισημαίνει ο κ. Ευθυμίου.

Όλοι στα Τρίκαλα την Τετάρτη 11/11/2009 στις 11 π.μ.στα Δικαστήρια

Όπου δικάζεται ο καθορισμός τιμής μονάδος των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων για τη λειτουργία του υδροηλεκτρικού εργοστασίου στη Μεσοχώρα Τρικάλων




Η Πανελλαδική Κίνηση Ενάντια στην Εκτροπή του Αχελώου έχει συνέλευση για την οργάνωση των επόμενων δράσεων και κινήσεων την Τρίτη 3/11/2009 στις 21:00 στο Nosotros, θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια.




Απο το aheloos.blogspot.com

Ο Πηνειός μας πνίγει και η ΠΑΣΕ ζητάει τον Αχελώο !!

Ενα καταπληκτικό άρθρο απο τον Αχελώου Ρούς

Έγκλημα στη Θεσσαλία που πληρώνουμε όλοι!

Ο Πηνειός μας πνίγει και η ΠΑΣΕ ζητάει τον Αχελώο !!


Σε συνθήκες σχεδόν έκτακτης ανάγκης λόγω της υπερχείλισης του ποταμού Πηνειού, συνεδρίασε η ΠΑΣΕ για να συζητήσει την εκτροπή του Αχελώου.!!! Την ώρα δηλαδή που οι Νομάρχες και οι Δήμαρχοι της Θεσσαλίας, αλλά και υπεύθυνοι ΤΟΕΒ, θα έπρεπε να είναι στις όχθες του Πηνειού και να παίρνουν μέτρα αποτροπής καταστροφικών πλημμυρών, αυτοί συνεδρίαζαν σε στεγνή αίθουσα για να δουν πως θα ΄”επισπεύσουν” την εκτροπή του Αχελώου. Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το πρόβλημα της λειψυδρίας στην Θεσσαλία, δεν είναι η μη εκτροπή του Αχελώου, αλλά η δική τους κοντόφθαλμη οπτική.

Η “Αχελώου Ρους” τονίζει πως η εκτροπή του Αχελώου επιφυλάσσει:

· Υπέρογκο οικονομικό κόστος. Σε καιρό κοινωνικά επώδυνης οικονομικής κρίσης, ο ελληνικός λαός καλείται να πληρώσει άγνωστες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ επιπλέον για την ολοκλήρωση των έργων, χωρίς να έχει καν προηγηθεί σχεδιασμός για τη χρήση του νερού όταν και αν φτάσει στον κάμπο.

· Εξαιρετικά σοβαρούς κινδύνους, που έχουν υπο-εκτιμηθεί. Με δεδομένο ότι η εκτροπή του νερού θα γίνεται το καλοκαίρι, το φράγμα Συκιάς θα μαζεύει νερό τον χειμώνα. Σε κατάσταση πληρότητας όμως, τα φράγματα Συκιάς και κατάντη (Κρεμαστών και Καστρακίου) θα είναι εξαιρετικά ευάλωτα σε πλημμύρες, με απρόβλεπτες συνέπειες τόσο για τη γύρω περιοχή, όσο και για την ίδια τη στατική τους επάρκεια, βάσει των παραπάνω κινδύνων.

· Απρόβλεπτες οικολογικές επιπτώσεις, ειδικά για τα ευαίσθητα λιμναία οικοσυστήματα που τροφοδοτούνται από τον Αχελώο, δηλαδή την Τριχωνίδα και τη Λυσιμαχεία. Με δεδομένο ότι οι ελάχιστες οικολογικές τους ανάγκες σε νερό δεν έχουν επιστημονικά προσδιοριστεί, είναι άγνωστο αν το καλοκαίρι και σε περιόδους ξηρασίας θα είναι δυνατή η τροφοδότησή τους.

· Επικίνδυνο λαϊκισμό. Η Θεσσαλία δεν χρειάζεται τον Αχελώο για να αρδευτεί. Η Θεσσαλία έχει άμεση και απόλυτη ανάγκη από έργα προστασίας και σωστής διαχείρισης των υδάτινων πόρων που διαθέτει, καθώς και από αναδιάρθρωση των καλλιεργειών, ειδικά υπό τις συνθήκες διαμορφώνονται από την κλιματική αλλαγή και τις νέες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η εκτροπή είναι απλά στάχτη στα μάτια αγροτών που απεγνωσμένα ψάχνουν για λύσεις στα προβλήματα που επί δεκαετίες προκαλεί η σπατάλη και κακοδιαχείριση των νερών του θεσσαλικού κάμπου.

Η εμμονή -και της ΠΑΣΕ - με την εκτροπή ζημίωσε τη χώρα με περίπου 400 εκατ. € (σύμφωνα με ανακοινώσεις του Υπουργείου) που προέρχονται από αμιγώς εθνικούς πόρους. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εδώ και 15 χρόνια έχει αρνηθεί τη χρηματοδότηση αυτού του έργου, η πραγματική ζημιά είναι πολλαπλάσια καθώς η χώρα στερήθηκε τη δυνατότητα να απορροφήσει αντίστοιχο ποσό κοινοτικών κονδυλίων για συγχρηματοδοτούμενα έργα. Τέτοια έργα θα μπορούσε να ήταν οι λιμνοδεξαμενές, τα μικρά φράγματα, τα αντιπλημμυρικά έργα συγκράτησης νερών του Πηνειού κι άλλα, που θα αντιμετώπιζαν επί της ουσίας την λειψυδρία στην Θεσσαλία, χωρίς να καταστρέφουν το περιβάλλον.

Τονίζουμε επίσης ότι η εκτροπή δεν είναι ζήτημα περιφερειακής διένεξης ( Θεσσαλών-Αιτωλοακαρνάνων) αλλά ένα αμιγώς περιβαλλοντικό και πολιτικό θέμα. Είναι απλά “βολικό” για τους Θεσσαλούς πολιτικούς, οι οποίοι πίσω από αυτό το σόφισμα προσπαθούν να καλύψουν την ανικανότητά τους να δώσουν πραγματική λύση στο πρόβλημα της Θεσσαλίας.

Καλούμε τους εκπροσώπους της ΤΑ, τα κόμματα και τους βουλευτές της Θεσσαλίας να κατανοήσουν το αυτονόητο της απόφασης για ακύρωση των έργων εκτροπής και να επεξεργαστούν άμεσα ένα σαφές σχέδιο δράσης για την προστασία και οικολογική διαχείριση των υδάτινων πόρων του θεσσαλικού κάμπου, προς όφελος των Θεσσαλών αγροτών και του φυσικού περιβάλλοντος.

“Αχελώου Ρους”

Τρίκαλα 27/10/2009


Επίσης μια καταπληκτική δουλειά με πολλές νομικές πληροφορίες απο την ίδια οργάνωση (πατήστε εδώ)

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗ ΠΡΩΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΡΙΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

«Γνωστός επιχειρηματίας μου πρόσφερε λευκή επιταγή»

Απο την Καθημερινή. Συνέντευξη στις ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΖΑΒΙΤΣΑΝΟΥ,
Φωτογραφίες: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΑΒΟΣ,
Σκίτσο: smart magna/Γιώργος Παπαδάκης

Η Μαργαρίτα Καραβασίλη, κατά την θυελλώδη δίκη της, παραχωρεί στο ΟΙΚΟ μια συγκλονιστική συνέντευξη, μιλώντας έξω από τα δόντια για τις πιέσεις που δέχθηκε ως επιθεωρήτρια, για εκείνους «που είναι η εξουσία, όποιος κι αν κυβερνάει» και την πίκρα της που δεν την άφησαν να κάνει απλώς τη δουλειά της.

Την πρώτη της συνέντευξη ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος (ΕΥΕΠ) η αρχιτέκτων-πολεοδόμος, με μακρά θητεία στην Ε.Ε., Μαργαρίτα Καραβασίλη, την είχε παραχωρήσει στο ΟΙΚΟ. Ηταν Ιούνιος του 2005. Είχε περάσει μόλις ενάμισης χρόνος από την ανάληψη των καθηκόντων της, αλλά τα δείγματα γραφής της ήταν εξαιρετικά θετικά. Απεριόριστη ήταν η εκτίμηση που της είχαν συνάδελφοί της επιστήμονες και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Σε μικρό χρονικό διάστημα, είχε φέρει στο προσκήνιο πολλά περιβαλλοντικά σκάνδαλα όπως η μόλυνση του Ασωπού.

Εκείνη η συνέντευξη ωστόσο φαίνεται ότι ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής των υψηλά ισταμένων στο ΥΠΕΧΩΔΕ με τη γενική επιθεωρήτρια που «εξέφραζε δημοσίως πολιτικές θέσεις για το περιβάλλον, χωρίς συνεννόηση με την πολιτική ηγεσία», όπως ανέφερε το δελτίο Τύπου με το οποίο ανακοινωνόταν η αποπομπή της.

Τρία χρόνια αργότερα παραπέμπεται σε δίκη, κατηγορούμενη για «συκοφαντική δυσφήμιση» από τον πρώην υφιστάμενό της και νυν γενικό επιθεωρητή Περιβάλλοντος Ιωάννη Δερμιτζάκη, που δέχτηκε την κριτική της για το ότι οι έλεγχοι της Υπηρεσίας στα Οινόφυτα ατόνησαν αδικαιολόγητα, με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να συνεχίζουν να πίνουν τοξικό νερό. Ούτε ο ίδιος ούτε η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ φαντάζονταν ότι έτσι θα άρχιζε να ξετυλίγεται εντός και εκτός δικαστηρίου, το κουβάρι των μεγάλων υποθέσεων που είχε χειριστεί. Ούτε ότι κατά τη διάρκεια της δίκης θα έρχονταν στο φως νέα στοιχεία που τη δικαιώνουν: στα τέλη Οκτωβρίου αναλύσεις που παρήγγειλε το ίδιο το υπουργείο αποκάλυψαν ότι εξασθενές χρώμιο, αρσενικό και μόλυβδος ρέουν ακόμα άφθονα στον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής του Ασωπού.

«Ισως να 'ταν για καλό αυτή η περιπέτεια» λέει σήμερα η κ. Καραβασίλη, παραχωρώντας στο ΟΙΚΟ μια συνέντευξη με συνταρακτικές καταγγελίες. Η κ. Καραβασίλη αναφέρεται σε ονόματα, τα οποία το περιοδικό δεν δημοσιεύει, αφού αφορούν κατηγορίες για ποινικά αδικήματα. Τα στοιχεία υπάρχουν και είναι στη διάθεση οποιασδήποτε αρμόδιας αρχής.

Κυρία Καραβασίλη, πώς βρεθήκατε στο εδώλιο;
Τον Αύγουστο του 2007 -όταν είχα εκδιωχθεί από την υπηρεσία- το θέμα του Ασωπού ήταν στην επικαιρότητα. Επειτα από επαφές με κατοίκους στα Οινόφυτα έμαθα ότι οι έλεγχοι της ΕΥΕΠ είχαν ατονήσει εντελώς. Αναφέρθηκα σε αυτό σε συνέντευξή μου. Ο κ. Δερμιτζάκης μου έκανε μήνυση γιατί μίλησα για επιλεκτικούς ελέγχους.

Τι εννοούσατε λέγοντας «επιλεκτικοί έλεγχοι»;
Στα Οινόφυτα οι μεγάλες μονάδες είναι στο απυρόβλητο. Οταν καταλάβαμε τότε την έκταση του προβλήματος είπα «θα πιάσουμε τις μεγάλες μονάδες πρώτα, αυτές που είναι εν δυνάμει ρυπογόνες». Και μετά, ως πολίτης, ακούω να μιλούν για πρόστιμα στον Ασωπό και βλέπω ότι έχουν αφήσει απέξω τις πιο επικίνδυνες. Εψαχναν για εξασθενές χρώμιο και δεν πήγαν σε επιμεταλλωτήρια και βαφεία, αλλά σε πτηνοτροφεία και εργοστάσια τροφίμων! Γι' αυτό μίλησα για επιλεκτικούς ελέγχους. Οταν μιλάμε για ένα θέμα που αφορά έναν πειραγμένο υδροφόρο ορίζοντα, όπου τίθεται θέμα δημόσιας υγείας, δεν μπορείς να κάνεις τους προληπτικούς ελέγχους που κάνεις σε καιρό τακτικού προγραμματισμού. Είσαι ένα κράτος που φταίει, κάνεις μια βιομηχανική ζώνη χωρίς υποδομές, όταν έρθει η ώρα να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα, τουλάχιστον μην κοροϊδεύεις τον κόσμο. Γι' αυτό είπα ότι η Πολιτεία δεν ανταποκρίνεται. Στόχος μου ήταν να ενημερώσω το κοινό, αλλά και να αφυπνίσω την ΕΥΕΠ και τον ίδιο τον Δερμιτζάκη ώστε να λειτουργήσει ουσιαστικά και όχι διεκπεραιωτικά.

Με τον κ. Δερμιτζάκη, ωστόσο, συνεργαζόσασταν.
Φυσικά, στην αρχή είχαμε και πολύ καλή σχέση. Είχε ζητήσει ο ίδιος να αποσπασθεί στην υπηρεσία και αμέσως τον στήριξα. Εβλεπα πως έχει μια πιο γραφειοκρατική αντίληψη, όμως χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι. Σε κάνουν να σκέφτεσαι δυο φορές. Και προς Θεού, δεν θα έλεγα ποτέ πως δεν αξίζει. Σταδιακά όμως, μετά και την κυβερνητική αλλαγή το 2004 (σημειωτέον ότι εγώ μπήκα στο υπουργείο το 1979 επί Μάνου και όχι επί ΠΑΣΟΚ), είδα ότι άρχισε να μου βάζει εμπόδια, να μην κάνει αυτά που ζητώ, να επιχειρεί να στέλνει τα ζόρικα θέματα στις ελληνικές καλένδες. «Να το στείλουμε αρμοδίως στη Νομαρχία να το εξετάσουν οι υπεύθυνοι» έλεγε. Μα γνωρίζαμε ότι τα τμήματα Περιβάλλοντος των υπουργείων ήταν υποστελεχωμένα, νομάρχες μας είχαν εξομολογηθεί ότι οι υπάλληλοι χρηματίζονταν! Είχε ξεκινήσει ένα αρνητικό κλίμα που δεν αντιλήφθηκα εγκαίρως.

Δηλαδή δεν σας στήριζε το υπουργείο;
Η νέα πολιτική ηγεσία είχε μια βουβαμάρα. Ο υπουργός δεν είχε ασχοληθεί καθόλου με το κομμάτι του περιβάλλοντος. Οταν ασχολήθηκε έκανε όλες τις αλλαγές των υψηλόβαθμων στελεχών - μεταξύ αυτών και τη δική μου. Η επαφή μου ήταν αποκλειστικά με τον υφυπουργό κ. Καλογιάννη, έναν άνθρωπο γλυκύτατο, που καταλάβαινε και συχνά έδινε τις εντολές για υποθέσεις που είχαν σκαλώσει. Ο πόλεμος μου ασκήθηκε από άλλο υψηλά ιστάμενο στέλεχος του υπουργείου (σ.σ. αναφέρεται ονομαστικά). Αρχισε να μιλάει απαράδεκτα, να με πιέζει.

Δώστε μας ένα παράδειγμα.
Το 2004 η WWF είχε στείλει ένα ερωτηματολόγιο στις υπηρεσίες που εμπλέκονταν με την περιβαλλοντική πολιτική. Εκτιμώ τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και είπα να το συμπληρώσουμε. Με δύο ακόμα επιθεωρητές το φτιάξαμε και το στείλαμε, κοινοποιώντας το σχετικό έγγραφο στον υπουργό, στον υφυπουργό και στον Γ.Γ. Δεν πρόλαβαν να το πάρουν και δέχομαι ένα τηλεφώνημα. «Δεν ξέρετε ότι δεν απαντάμε σε αυτά τα γκρουπούσκουλα;» Μιλούσε τελείως απαξιωτικά για τις οργανώσεις. Οταν ενοχλήθηκα, άρχισε να με βρίζει. Ηταν η πρώτη σύγκρουση και τέτοιες άρχισα να έχω συνέχεια. Μετά ξεκίνησε η Πουνταζέζα.

Τι συνέβη;
Η καταγγελία μιλούσε για ανέγερση μεγάλου οικιστικού συγκροτήματος σε δασική περιοχή στην Πουνταζέζα Λαυρεωτικής. Αμέσως πήρα τον δασάρχη να ρωτήσω τι ξέρει γι' αυτό. «Θα σας πάρω» μου λέει. Δεν περνάει μισή ώρα και καταπλέει στο γραφείο μου μεγάλος επιχειρηματίας (σ.σ. αναφέρεται σε συγκεκριμένο άτομο) με δύο δικηγόρους και μία πολιτικό μηχανικό, ο οποίος με ενημερώνει ότι ήρθε για τη συγκεκριμένη υπόθεση. «Αφήνω στη διάθεσή σας τους δύο νομικούς μου να φτιάξετε το πόρισμα, το χρειάζομαι σε τρεις μέρες γιατί εκκρεμεί δικαστήριο». Του λέω ευχαριστώ, αλλά θα κάνω και δική μου διερεύνηση. Μαζί με τον συνάδελφό μου, κ. Παπαπαύλου, κάναμε πρωτογενή έρευνα παρότι δεν είναι η δουλειά μου, όμως ο αρμόδιος Τομεάρχης αρνιόταν να αναλάβει το θέμα. Αμέσως διαπιστώσαμε ότι υπάρχει πρόβλημα. Ζητώ από τη νομαρχία να σταματήσει την έκδοση άδειας από την Πολεοδομία μέχρι να βγει το πόρισμα, ζητώ από τον περιφερειάρχη να κάνει αναστολή οικοδομικών εργασιών, όμως δύο ημέρες πριν από το πόρισμα η άδεια βγήκε! Οταν εκδόθηκε το πόρισμα έλεγε ότι η έκταση γειτνιάζει με περιοχή Natura, ότι υπάρχουν αρχαιότητες, τρία ρέματα που δεν είχαν υποδειχθεί στα σχέδια, δρόμοι που προέρχονται από γεωργική κατάτμηση και που το υπουργείο Γεωργίας έδωσε σε ακτήμονες με αποκλειστική γεωργική χρήση και βέβαια ότι ο φάκελος της άδειας εκκρεμούσε στο πολεοδομικό γραφείο 7 χρόνια, ενώ ο νόμος επιτρέπει μέχρι 9 μήνες! Ηθελε να κτίσει με το παλιό καθεστώς που του επέτρεπε να πολεοδομήσει 15.000 τ.μ., ενώ με το διάταγμα προστασίας της Λαυρεωτικής μπορούσε μόνο 1.200. Οταν βγήκε το πόρισμα, ο επιχειρηματίας άρχισε τις προτάσεις. Στην αρχή άνοιξε το κιτάπι με τα ραντεβού για να καταλάβω ότι έχει διασυνδέσεις. Μετά μου είπε «να σου δώσω τρεις μεζονέτες, μία για κάθε κόρη σου και μία για σένα». Του είπα να φύγει. Δύο μέρες μετά έρχεται με λευκή επιταγή, μου την πετάει και μου λέει «κατάλαβα ότι είστε εξαιρετική κυρία, συμπληρώστε όσα μηδενικά θέλετε και καταθέστε την σε κάποιο φιλανθρωπικό ίδρυμα, αν δεν τα θέλετε εσείς». Εχασα τη φωνή μου. Σηκώθηκα αγριεμένη, όμως είχε αγριέψει κι αυτός. Φώναζε «ποια νομίζεις ότι είσαι, διάσημη θες να γίνεις; Τι θες από μένα;» Οταν του είπα ότι απλώς κάνω τη δουλειά μου, μου επιτέθηκε. Τρεις συνάδελφοι ήρθαν και τον κράτησαν.

Είχατε πίεση και εκ των έσω να κάνετε πίσω;
Είχα από το ανώτατο στέλεχος του υπουργείου που ανέφερα. Προσπαθούσε να με σταματήσει λέγοντάς μου ότι δεν έχω αρμοδιότητα. Ταυτόχρονα είχα μια συνεχή κριτική από τον Δερμιτζάκη. «Βρε Γιάννη, του έλεγα, ξέρω ότι είναι δύσκολα, αλλά είναι το μείζον θέμα της Ελλάδας αυτό. Στο εξωτερικό δεν καταπατούν ρέματα, δεν έχουν αυθαίρετα, εδώ γίνεται το έλα να δεις». Οταν είπα στον Καλογιάννη για τις πιέσεις, μου είπε εσύ συνεχίζεις. Είχα δουλειά να κάνω, δεν είχα την πολυτέλεια να κλαίγομαι. Τότε είχε προκύψει και το θέμα του Grand Resort.

Τι συνέβη με αυτό;
Τον Μάιο του 2004 είχε βγει το θέμα της κατασκευής πισίνας του Grand Resort στην τηλεόραση. Με εντολή του υπουργού πήγαμε να το ελέγξουμε. Τελειώνοντας παρατηρώ ότι υπήρχαν διάσπαρτα τετραώροφα κτίσματα, υπόσκαφα, με μια όψη πάνω στη θάλασσα. Εγώ ήξερα ότι παρέλαβαν καμπάνες από τον ΕΟΤ 50 - 80 τ.μ., όχι αυτά τα μεγαθήρια. Στέλνω μήνυμα στην Πολεοδομία και μαθαίνω ότι έχουν βγάλει 12.000 τ.μ. αυθαίρετα και έχει επιβληθεί πρόστιμο. Ψάχνω τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και βλέπω πως απαγορεύεται οποιαδήποτε εγκατάσταση στο χώρο της παραλίας και στο θαλάσσιο χώρο. Αυτοί είχαν ήδη ρίξει τα μπετά με άδεια από τον ΕΟΤ ως «ανακατασκευή εξέδρας». Φυσικά δεν υπήρχε καμιά εξέδρα, ήθελαν να μεγαλώσουν την παραλία. Στην έκθεση ελέγχου αποτυπώνουμε την κατάσταση με όλες τις παραβάσεις. Είχαν προθεσμία πέντε ημερών να απολογηθούν, όμως άρχισαν να ζητούν χρόνο. Στην πορεία αρχίζουν τα τηλεφωνήματα από κάποιον πολιτευτή που λειτουργούσε ως μεσάζων. Οταν του έκλεισα την πόρτα, άλλοι συνάδελφοι άρχισαν να μου τηλεφωνούν. Εν τω μεταξύ άρχισα να τον βλέπω συχνά πυκνά στο γραφείο του Δερμιτζάκη. Του έκανα παρατήρηση ότι εκτίθεται. «Ελα μωρέ, φιλαράκι είναι» ήταν η απάντηση. Οταν του ζήτησα τη Βεβαίωση Παράβασης για να προχωρήσουμε το θέμα, δεν μου την έφερνε. Αναγκάστηκα να κάνω υπηρεσιακό σημείωμα για να τη στείλει αλλιώς θα εθεωρείτο άρνηση άσκησης καθήκοντος. Ετσι το έφερε αλλά υπέγραψε με επιφύλαξη. Μετά την έκδοση της Βεβαίωσης άρχισαν τα εξώδικα από την εταιρεία. Οταν κάναμε συσκέψεις με τον σύμβουλο του ΥΠΕΧΩΔΕ είδα ότι προσπαθούσαν να καλύψουν το θέμα. Αν θέλει ο υπουργός να ανακαλέσω θα το κάνω, αλλά θα υπογράψω «με επιφύλαξη» τους είπα, όπως κι έκανα. Σε δυο ημέρες με καλεί το ανώτατο στέλεχος του υπουργείου και ωρυόταν. Εφυγα από εκεί σαν δαρμένη. Σήμερα όλα τα πρόστιμα έχουν ανακληθεί, όπως και η Πράξη Βεβαίωσης Παράβασης, ενώ ο επιχειρηματίας προσπαθεί να τα νομιμοποιήσει με τη βοήθεια του ΥΠΕΧΩΔΕ και αρμόδιων υπηρεσιών.

Με τον ίδιο τον υπουργό τι σχέση είχατε;
Δεν τον συνάντησα ποτέ, με εξαίρεση μια εκδήλωση. Τηλεφωνούσα για να κλείσω ραντεβού, πήγαινα στο γραφείο του, έστελνα επείγοντα mail, δεν απάντησε ποτέ.

«Είμαι περήφανη για όσα έχω κάνει»

Τι σας έχει πονέσει περισσότερο από αυτή την περιπέτεια;
Δεν θα με πείραζε να έχω κι άλλες πιέσεις, αρκεί να είχα την υποστήριξη της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΧΩΔΕ ώστε ένα μέρος αυτών που μπορούσα να τα έκανα. Σήμερα όμως το ΥΠΕΧΩΔΕ απαξιώνει τους υπαλλήλους του, ανθρώπους επιστήμονες με όνειρα, τους κάνει διεκπεραιωτές εγγράφων κι αν μιλήσουν, τους μεταθέτει. Αυτό που με πείραξε περισσότερο είναι που κατάλαβα πως κάποιοι «ισχυροί» είναι κράτος εν κράτει. Ηταν φρικτό. Κι έπειτα με μήνυσε ένας άνθρωπος που υποστήριξα προσωπικά σε μια υπηρεσία που υπηρέτησα όλη μου τη ζωή. Οταν σκέφτηκα πιο ψύχραιμα, είδα ότι δεν ήταν προσωπική επίθεση, αλλά αφορούσε ένα ευρύτερο πολιτικό θέμα: του δικαιώματος άσκησης δημόσιας κριτικής. Ως εκ τούτου εγώ αντιδρώ έχοντας ήσυχη τη συνείδησή μου. Είμαι περήφανη για όσα έχω κάνει.

Προτροπή σε εγκληματική πράξη! (ανυπακοή σε δικαστικές αποφάσεις)

Σε ποιά άλλη πολιτισμένη χώρα οι πολιτικοί "άρχοντες" (νομάρχες, βουλευτές, δήμαρχοι κλπ), θ' αδιαφορούσαν για τις αποφάσεις ανώτερων, ανώτατων και ευρωπαϊκών δικαστηρίων;
Οι "νομιμόφρονες πολίτικοί" διδάσκουν γι' άλλη μια φορά με αυθάδεια τα παιδιά μας, δηλώνοντας: "Εμείς θα συνεχίζουμε να παρανομούμε και προτρέπουμε την κυβέρνηση να συνεχίζει να παρανομεί!...".
Πως περιμένουμε οι πολίτες να συμμορφώνονται με τον νόμο όταν ο κρατικός μηχανισμός ψάχνει τρόπους (και τελικά βρίσκει) να παρανομεί;

2009-10-27 Αχελώος Προτροπή σε εγκληματική πράξη

2009-10-27 Αχελώος Προτροπή σε εγκληματική πράξη

Και να μην ξεχνάμε πως λειτουργούν αρκετοί "άρχοντες" του κρατικού μηχανισμού:

2009-04-30 Καμπάνα σε τρείς δημάρχους

2009-10-23 Καταδίκη δημάρχων για ρύπανση

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Αλλαξε τη ροή του Λεύκου ποταμού, η «Πράσινη Διαδρομή» του Δημάρχου Κατερίνης (Διαδώστε το)

Πήραμε την παρακάτω επιστολή/καταγγελία απο την "Ομάδα Εθελοντική Δράσης ν. Πιερίας" που αξίζει να διαβαστεί

Φίλες και φίλοι,
σας στέλνω την επιστολή αυτή επειδή πιστεύω, πως μια αυθαίρετη παρέμβαση απλών πολιτών στις κορυφές του Ολύμπου, δεν διαφέρει σε τίποτε, από την ωμή και άλογη παρέμβαση μιας δημοτικής αρχής εντός της κοίτης ενός ποταμού.
Το παράνομο του Χριστάκη είναι η κορυφή ενός παγόβουνου αυθαιρέτων που επιδιώκουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα. Οι διάσπαρτες αυτές εγκαταστάσεις μελλοντικά θα αλλοιώσουν το αδόμητο σήμερα περιβάλλον και θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για τη γενικότερη νόμιμη δόμηση της περιοχής, αυτό δηλαδή που επιδιώκουν πολλοί.
Η παρέμβαση μιας δημοτικής αρχής εντός της κοίτης ενός ποταμού, χωρίς εγκεκριμένη περιβαλλοντική μελέτη, έχει ακριβώς τον ίδιο στόχο: τη δημιουργία τετελεσμένου γεγονότος. Ευτυχώς που υπάρχει και ο νόμος της φύσης, τον οποίο δεν μπορεί να παραβεί κανείς!
Αλλαξε τη ροή του Λεύκου ποταμού, η «Πράσινη Διαδρομή» του Δημάρχου Κατερίνης

Οικολογικό έγκλημα από την πρωτοφανή προχειρότητα των έργων της δημοτικής αρχής

Για τα ΜΜΕ:
Διαβάστε το άρθρο σε μορφή PDF με φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης (4ΜΒ)

Image

Στις αρχές του τρέχοντος έτους, η δημοτική αρχή Κατερίνης ανακοίνωσε στους πολίτες της την κατασκευή της «Πράσινης Διαδρομής», βλέπε παραποτάμια περιοχή από Νέο Κεραμίδι μέχρι τον Καταυλισμό Τσιγγάνων, μήκους περίπου 7 χιλιομέτρων, στον επισυναπτόμενο χάρτη.

Να τι έλεγε ο Δήμαρχος Κατερίνης κ. Σάββας Χιονίδης:

“Στόχος είναι ο Πέλεκας να μπει στη ζωή μας και αυτό κάνουμε. Ήδη τα πρώτα αποτελέσματα είναι ορατά, καθώς και τα σκουπίδια απομακρύνθηκαν και η διαμόρφωση της κοίτης προχωρά και η περιμετρική οδός έχει διανοιχθεί. Παράλληλα, όπου δεν δημιουργούμε κοινωνικό πρόβλημα, γκρεμίζουμε και τα αυθαίρετα κτίσματα. Αυτή η διαδικασία είναι δύσκολη, αλλά θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε. Έχουμε σχέδιο βάσει του οποίου δημιουργούμε μια διαδρομή που θα ξεκινά από το Νέο Κεραμίδι και θα καταλήγει στο Μαυρονέρι, δίπλα στον ποταμό Λεύκο ή Πέλεκα, όπως τον ξέρουμε, μια διαδρομή, πάνω από 7 χιλιόμετρα, όπου θα μπορεί κάποιος να την περπατάει ή να έρχεται με το ποδήλατο”.

Ο υπό κατασκευή παραποτάμιος δρόμος αποτέλεσε σημείο τριβής ανάμεσα στο δήμο και στις οικολογικές οργανώσεις της Πιερίας, οι οποίες από την πρώτη στιγμή εξέφραζαν την ανησυχία τους λέγοντας, ότι πρόκειται να δημιουργηθεί ένας δρόμος ταχείας κυκλοφορίας που θα συνδέει την περιοχή με την εθνική οδό.

Το ζητούμενο, υποστήριζαν, είναι να γίνει ανάπλαση της περιοχής και όχι δρόμος ταχείας κυκλοφορίας και μάλιστα χωρίς τις απαιτούμενες μελέτες. Έτσι, η μεν επιτροπή πρωτοβουλίας για τη σωτηρία του Πέλεκα προσέφυγε στην περιφέρεια κεντρικής Μακεδονίας και στις ελεγκτικές του περιβάλλοντος υπηρεσίες της, οι δε “Φίλοι του Περιβάλλοντος” καλούσαν δήμο και νομαρχία να σταματήσουν τις εργασίες κατασκευής του δρόμου. Όπως μάλιστα ανέφερε τον περασμένο Απρίλιο στην εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” το μέλος των “Φίλων Περιβάλλοντος” Γιώργος Τούλης, “σ’ αυτή τη φάση των έργων παρατηρούμε ότι κατασκευάζεται ένας δρόμος μεγάλου πλάτους, που παραπέμπει σε αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας και όχι σε διαδρομή πρασίνου, όπως διατείνεται ο δήμος. Παράλληλα υπόνοιες προκαλούν και οι εργασίες που γίνονται στην κοίτη του χειμάρρου. Εμείς ζητήσαμε από το δήμο να μας δείξει τις μελέτες διαμόρφωσης του χώρου και αναμένουμε…”.

Τότε, η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας, εξέφρασε και αυτή τη διαφωνία της με τον τρόπο κατασκευής του έργου και κατέθεσε δημόσια τις ενστάσεις της. Σύμφωνα με την άποψη της ομάδας μας, ένα μέρος της κοίτης του ποταμού, απλά μπαζώθηκε και δημιουργήθηκε η υποδομή, όχι για έναν απλό ποδηλατόδρομο, αλλά για έναν δρόμο διπλής κυκλοφορίας ο οποίος κατά την άποψή μας δεν θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες των ποδηλατών. Τότε, στις αρχές του μήνα Ιούνη, σε δημόσιες συζητήσεις, τονίζαμε σε κάθε ευκαιρία την προχειρότητα κατασκευής του έργου αλλά και την έλλειψη περιβαλλοντικής μελέτης. Εκτός αυτού, ήταν οφθαλμοφανές, πως η κατασκευή δρόμου 6 έως και 8 μέτρων πλάτους δεν προορίζονταν για πεζούς και ρομαντικούς ποδηλάτες (βλέπε φωτογραφία 1).

Επειδή το ποτάμι είναι γνωστό σε όλους μας, επειδή εκεί μεγαλώσαμε και γνωρίζουμε κάθε σπιθαμή του, από την πρώτη στιγμή αντιληφθήκαμε, πως η εναπόθεση των υλικών για την κατασκευή του δρόμου έγινε εντός της κοίτης (βλέπε φωτογραφία 1 και σημερινή 2).

Image

Φωτογραφία 1

Image

Φωτογραφία 2
Η λήψη των φωτογραφιών 1 και 2 έγινε από το ίδιο σημείο!

Ζητήσαμε τότε από τη δημοτική αρχή να μας δείξει την εγκεκριμένη μελέτη κατασκευής του έργου, όπως επίσης και την ειδική περιβαλλοντική μελέτη η οποία απαιτείται για παρεμβάσεις αυτού του είδους. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα δεν λάβαμε καμία πειστική απάντηση.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο όμως, η φύση έδωσε τη δική της απάντηση και με μια δυνατή νεροποντή ακύρωσε τα σχέδια της δημοτικής αρχής Κατερίνης, του Δημάρχου της κ. Σάββα Χιονίδη και όλων εκείνων που συναποφάσισαν την κατασκευή της «πράσινης διαδρομής» (βλέπε φωτογραφία 2).

Ενα μέρος του έργου, δρόμος περίπου 350 μ ο οποίος είχε κατασκευαστεί μέσα στο ποτάμι, δηλαδή περίπου 4.000 κ.μ πέτρας και χαλικιών έχουν παρασυρθεί από τα ορμητικά νερά του Πέλεκα (βλέπε φωτογραφίες 3, 4, 5 και 6).

Image

Φωτογραφία 3

Image

Φωτογραφία 4

Image

Φωτογραφία 5

Image

Φωτογραφία 6

Μπορεί το περασμένο Σαββατοκύριακο ένα μέρος της Πιερίας να έχει πληγεί από τις πρωτοφανείς βροχοπτώσεις, όμως τα παραπάνω δεν οφείλονται στη σφοδρότητα της κακοκαιρίας. Αυτό ήταν αναμενόμενο και το είχαμε επισημάνει από την πρώτη στιγμή. Στην παρακάτω φωτογραφία 7 φαίνεται καθαρά ότι το νερό δεν έφτασε καν στο χείλος της κοίτης, αφού τα διπλανά αγροκτήματα έμειναν ανέπαφα. Η νεροποντή στην Πιερία ήταν δυνατή, από τις δυνατότερες των τελευταίων δεκαετιών, όμως δεν ήταν η αιτία του κακού στο σημείο αυτό. Τα χαλίκια και τα μπάζα της δημοτικής μας αρχής παρασύρθηκαν, επειδή τοποθετήθηκαν μέσα στο ποτάμι.

Image

Φωτογραφία 7

Αξιότιμοι άρχοντες της πόλης της Κατερίνης, όλοι εσείς που αβίαστα αποφασίσατε μέσα σε μια νύχτα να ακυρώσετε τα σχέδια και τις επικυρωμένες μελέτες Αμοιρίδη (προηγούμενος δήμαρχος Κατερίνης) για να κατασκευάσετε τη δική σας «πράσινη διαδρομή» (βλέπεις το πράσινο «πουλάει» σήμερα), όπως διαπιστώνετε από το φωτογραφικό υλικό, η φύση είχε διαφορετική άποψη από τη δική σας. Ποια δική σας, δηλαδή που αμφιβάλω, αν κάποιοι από εσάς μπήκατε ποτέ στον κόπο να περάσετε από εκεί για να δείτε, για ποια ασχήμια καταθέσατε την υπογραφή σας. Όπως επίσης αμφιβάλω αν ποτέ, η άλλη, η αντιπολιτευτική πλευρά, αποφάσισε ποτέ να ελέγξει το «μέγα τούτο έργο», που θα έδινε νέα πνοή στην πόλη και να αντισταθεί στα σχέδια της πλειοψηφίας.

Το νερό κύριοι, έτσι αποφάσισε και σε λίγα μόνο λεπτά, πήρε τα χαλίκια και το δρόμο σας από το σημείο εκείνο και τα πήγε κάπου αλλού. Η φύση, το περασμένο Σαββατοκύριακο, χάλασε τα σχέδιά σας και συγκέντρωσε αυτά τα 4.000 κυβικά μέτρα πέτρας και χαλικιών σε ένα σημείο, 300μ πιο κάτω, με αποτέλεσμα να αλλάξει η ροή του ποταμού (βλέπε φωτογραφία 8)!!.

Image

Φωτογραφία 8

Τα χαλίκια του δρόμου, μαζί με τα μπάζα της φωτογραφίας 9, η φύση τα συγκέντρωσε σε μια στροφή του χειμάρου, με αποτέλεσμα, αυτή τη στιγμή το νερό να κυλάει διαφορετικά απ’ ότι κυλούσε τόσα χρόνια και να «τρώει» την απέναντι όχθη και σε λίγο και τα χωράφια των γεωργών της περιοχής.

Όλα αυτά κύριοι τα γνωρίζατε, σας τα είχαμε επισημάνει πολλές φορές τους τελευταίους μήνες, όμως εσείς μας αγνοήσατε. Εσείς μάλιστα κ. Σατραζέμη, ελπίζω να θυμάστε το τηλεφώνημά μου για την παράνομη ρίψη μπάζων της φωτογραφίας 9, στο Νέο Κεραμίδι και την έντονη διαμαρτυρία μου για την προχειρότητα του έργου. Ηταν η 26η Μαίου 2009, στις 16:00 το απόγευμα όταν σας τηλεφώνησα, σας πήρα με το αυτοκίνητό μου από το σπίτι σας και πήγαμε μαζί στο σημείο αυτό, για να σας δείξω τα 8 φορτηγά μπάζα τα οποία ασυνείδητοι είχαν ρίξει στο ποτάμι. Θυμάμαι, μου είχατε υποσχεθεί, την επόμενη ημέρα, στις 10:00 το πρωί να πηγαίναμε μαζί στον εισαγγελέα. Κύριε Σατραζέμη, την επόμενη ημέρα πήγα στον εισαγγελέα, όμως δεν ήρθατε εσείς.

Image

Φωτογραφία 9

Image

Φωτογραφία 10

Σήμερα, στο σημείο αυτό, δεν υπάρχει κάτι που να θυμίζει «πράσινη διαδρομή», όμως αυτό που έχει μείνει είναι ένα μέρος από τα 8 φορτηγά μπάζων, τα οποία βρίσκονται, ευτυχώς, ακόμη εκεί για να θυμίζουν το ραντεβού με τον Αντιδήμαρχο Κατερίνης κ. Σατραζέμη Ζήνωνα, την υπόσχεσή του για άμεση παρέμβαση και την προχειρότητα των έργων της δημοτικής μας αρχής.

Image

Φωτογραφία 11

Φίλες και φίλοι,

παραλήπτες αυτής της επιστολής, μέλη και φίλοι της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας σε ολόκληρη την Ελλάδα, έτσι πνίγεται ο τόπος μας. Ο Πέλεκας της Κατερίνης αποτελεί κλασσικό παράδειγμα ωμής και άλογης παρέμβασης στη φύση.

Ο χρόνος μου είναι περιορισμένος και αυτή τη στιγμή αδυνατώ να συντάξω μια άλλη επιστολή, με διαφορετικό ύφος, για τον Εισαγγελέα Περιβάλλοντος, την Επιτροπή Περιβάλλοντος του συνηγόρου του Πολίτη και τη Νομική Ομάδα του WWF-Ελλάς, επίσης αποδέκτες της παρούσης. Σας παρακαλώ πολύ να δεχτείτε την επιστολή μου ως έχει. Για ότι άλλο χρειαστεί θα είμαι στη διάθεσή σας

Φιλικά
Ηλίας Τσολακίδης

Φίλες και φίλοι,

Η ομάδα μας συνεχίζει τη διεθνή ενημέρωση για τη νομική προστασία του Ολύμπου και την επέκταση των ορίων του Εθνικού Δρυμού με τη συλλογή ψηφιακών υπογραφών στο διαδίκτυο. Σας παρακαλούμε να στηρίξετε την προσπάθεια αυτή. Μπορείτε κι εσείς, τώρα, να λάβετε μέρος κάνοντας κλικ εδώ.

Λυματολάσπη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια ως λίπασμα;

Μια ενδιαφέρουσα επιστημονική προσέγγιση για το θέμα της χρήσης της λυματολάσπης για γεωργική χρήση.
Απο τον Ημερήσιο Κήρυκα του Θ. Καρυώτη.

2009-10-26 Λυματολάσπη για γεωργική χρήση

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Στα ψιλά η είδηση της τιμωρίας "αρχόντων" της τοπικής αυτοδιοίκησης

Στα ψιλά περνούν οι δικαστικές αποφάσεις που αφορούν τιμωρίες μελών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μιλάμε βέβαια για ποινές που έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα, υποθέσεις που εκδικάζονται μετά από 3-6 χρόνια... τρέχα γύρευε.
Ο άλλος δηλαδή έχει πιαστεί να καταστρέφει το μέλλον των παιδιών μας και κυκλοφορεί ελεύθερος κι ωραίος.

2009-10-22 Καταδίκη αντινομάρχη για ρύπανση

2009-10-23 Καταδίκη δημάρχων για ρύπανση

Αυθαίρετο στον Ολυμπο

Η ιστορία του αυθαίρετου στον Όλυμπο μέσα από δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Μια φώκια κατά της μεγαλύτερης σφαγής θηλαστικών του πλανήτη

Μία ημέρα πριν από την τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Χειμερινού Ολυμπιακούς Αγώνες του Βανκούβερ 2010, ακτιβιστές της PETA συγκεντρώθηκαν κοντά στην Ακρόπολη, πραγματοποιώντας παράσταση διαμαρτυρίας κατά της σφαγής των θαλάσσιων θηλαστικών στον Καναδά. Παρακολουθείστε στιγμιότυπα από την κινητοποίηση.



Σκοπός της κινητοποίησης, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η PETA, ήταν να σταλεί ένα μήνυμα στον κόσμο για «τη μεγαλύτερη σφαγή θαλάσσιων θηλαστικών του πλανήτη» που λαμβάνει χώρα στον Καναδά. Για το σκοπό αυτό, μέλος της PETA, φορώντας ένα «αιματοβαμμένο» κουστούμι φώκιας και σπαρταρώντας στο έδαφος κοντά στην Ακρόπολη, διαμαρτυρήθηκε σήμερα το πρωί ενάντια στην ετήσια σφαγή φωκιών στον Καναδά.

Κάθε χρόνο, δεκάδες χιλιάδες φώκιες – οι περισσότερες από τις οποίες είναι μωρά – στα παγόβουνα του Newfoundland και του Labrador. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εμπορική σφαγή της φώκιας, μια επιχείρηση κέρδους εκτός εποχής για την αλιευτική βιομηχανία, η οποία αποτελεί λιγότερο από 1% της οικονομίας του Newfoundland. Δεν είναι μια δραστηριότητα επιβίωσης για τους γηγενείς πληθυσμούς.

Φέτος, τα ¾ των 300.000 φωκιών που αναμενόταν να σκοτωθούν, δεν σκοτώθηκαν, εν μέρει λόγω του ότι η τιμή της γούνας έχει πέσει κατακόρυφα, καθώς και επειδή η διεθνής κατακραυγή κατά της σφαγής που συντελείται έχει λάβει σημαντικές διαστάσεις. ΗΠΑ και Ε.Ε. έχουν απαγορεύσει τα προϊόντα από φώκια και παγκόσμιοι ηγέτες όπως ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Δαλάι Λάμα και Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχουν ταχθεί ανοιχτά ενάντια στη σφαγή.

Απο την TV Χωρίς Σύνορα

Σεβαστείτε τους ποδηλάτες!

«Οι ποδηλατόδρομοι είναι αποκλειστικά και μόνο για τα ποδήλατα».

Στην Ελλάδα αυτό το οποίο εύκολα μπορεί τελικά να συμπεράνει κάποιος είναι ότι αρνούμαστε να αντιληφθούμε το αυτονόητο! Χρειάζεται κάθε φορά να βγαίνει ο εκάστοτε αρμόδιος και να επιχειρεί να μπει τάξη.


Στην Θεσσαλονίκη παρατηρείται το εξής φαινόμενο. Οι ποδηλατόδρομοι να χρησιμοποιούνται από άλλα οχήματα κυρίως… μοτοσικλέτες!

«Τελευταία, βλέπουμε ορισμένους μοτοσικλετιστές να χρησιμοποιούν το έργο. Μέχρι να παραδοθεί ο ποδηλατόδρομος ολοκληρωμένος, ζητώ από τους οδηγούς δικύκλων να είναι προσεκτικοί με τους πεζούς και τα ποδήλατα. Από την ολοκλήρωση όμως του έργου και μετά, δικαίωμα εισόδου θα έχουν μόνο οι ποδηλάτες, ενώ οι παραβάτες θα τιμωρούνται», δήλωσε ο αντιδήμαρχος Δημοτικής Αστυνομίας, Θεόδωρος Αθανάσαρος.

Ο ποδηλατόδρομος, ο οποίος εκτείνεται από το Μέγαρο Μουσικής έως το λιμάνι σε μήκος 12 χιλιομέτρων, με αρκετούς κάθετους άξονες, αναμένεται να ολοκληρωθεί στα τέλη Οκτωβρίου, ενώ για τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου θα υπολείπεται μόνο η σήμανση στα φανάρια.

Εκτός όμως από τα μηχανάκια, προβλήματα παρατηρήθηκαν και με οδηγούς Ι.Χ. αυτοκινήτων οι οποίοι έσπασαν τους ελαστικούς πασσάλους που διαχώριζαν τον ποδηλατόδρομο με το οδόστρωμα, προκειμένου να παρκάρουν στα πεζοδρόμια!

Για τον λόγο αυτό, οι πάσσαλοι αντικαθίστανται με ειδικά ελαστικά διαχωρίσματα… Και μη χειρότερα…

Απο την zougla.gr

Η προστασία των ''προσφύγων του κλίματος''

Tου Χ. Παπαγεωργίου

Αν η φράση «περιβαλλοντικός πρόσφυγας" που εμφανίστηκε γύρω στη δεκαετία του 1970, περιέγραφε όσους αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους λόγω περιβαλλοντικών προβλημάτων, σήμερα ο όρος «πρόσφυγες του κλίματος», ονοματίζει αυτούς που αναγκάζονται να μετακινηθούν για να αποφύγουν τις συνέπειες από την κλιματική αλλαγή. Αν και ως ιδέα είναι απλή κατανοητή, εν τούτοις οι όροι αυτοί δεν έχουν νόημα στο διεθνές δίκαιo.

Η ανάγκη να αποτραπεί η διαπιστωμένη πλέον αλλαγή του κλίματος έχει ήδη καταλάβει -σωστά- υψηλή θέση στη διεθνή ατζέντα, πολύ δε περισσότερο τώρα που πανθομολογείται ότι οι συνέπειες από την αλλαγή του κλίματος, θα είναι οδυνηρές σε κολοσσιαία κλίμακα, θα πρέπει να αναβαθμισθεί σε μείζονα προτεραιότητα.
Ήδη από το 1990, η Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Αλλαγή του Κλίματος(IPPC), είχε προειδοποιήσει ότι η σοβαρότερη επίπτωση της αλλαγής του κλίματος μπορεί να είναι η ανθρώπινη μετανάστευση. Σήμερα, ανάλογες προβλέψεις δείχνουν ότι, αν δεν παρθούν έγκαιρα μέτρα αποτροπής, 200 εκατομμύρια άνθρωποι θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους έως το 2050 εξ' αιτίας περιβαλλοντικών προβλημάτων που προκύπτουν από την αλλαγή του κλίματος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την παγκόσμια ειρήνη.

Εν τω μεταξύ, υπάρχει πλήρης απουσία οποιουδήποτε επίσημου και νομικά κατοχυρωμένου μηχανισμού που να αποσκοπεί στην αντιμετώπιση των αναγκών των ανθρώπων αυτών και στην εξασφάλιση μεγαλύτερης ισότητας και αναλογικότητας μεταξύ αυτών που προκαλούν την κλιματική αλλαγή και εκείνων που πλήττονται περισσότερο.
Η Σύμβαση του 1951 σχετικά με το Καθεστώς των Προσφύγων που συντάχθηκε αμέσως μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, εστιάστηκε κυρίως σε εκείνους που αναγκάζονται να φύγουν από τον τόπο τους εξ' αιτίας του φόβου των διώξεων, «για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, ιδιότητας μέλους σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή πολιτικών πεποιθήσεων ». Η σύμβαση όμως αυτή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ''προσφύγων του κλίματος'', γιατί με τους νομικούς ορισμούς του δεν ισχύει για τους περισσότερους από αυτούς που επηρεάζονται από την αλλαγή του κλίματος.
Για πολλούς στη δύση, οι επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μια αφηρημένη έννοια, αλλά μεταξύ των φτωχότερων εθνών η αλλαγή του κλίματος είναι ήδη καταστροφική για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.
O λόγος που τόσα εκατομμύρια πεθαίνουν δεν είναι οι συνέπειες στην παραγωγή τροφής από τα ακραία καιρικά φαινόμενα, αλλά το ότι δεν έχουν τα οικονομικά μέσα για να αναπληρώσουν τις τροφές που χάνονται εξ' αιτίας τους.
Ταυτόχρονα, πολλές από τις χώρες που επηρεάζονται περισσότερο, όπως το Μπαγκλαντές ή μικρά νησιωτικά αναπτυσσόμενα κράτη, όπως οι Μαλδίβες και Σεϋχέλλες, έχουν τις χαμηλότερες κατά κεφαλήν εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Δηλαδή, έχουν ευθύνη για ένα πολύ μικρό ποσοστό των αερίων που ευθύνονται για την αύξηση της θερμοκρασίας, σε σχέση με αυτό που απελευθερώνεται από δυτικές βιομηχανικές χώρες.
Για αυτό το λόγο, όπως η απειλή της αλλαγής του κλίματος είναι ευθύνη όλων μας, έτσι θα πρέπει να είναι και η μοίρα των ''προσφύγων του κλίματος''. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι σαφής και επιτακτική η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας νέος πολυμερής νομικός μηχανισμός που, εμπλουτισμένος με τον νομικό ορισμό ''πρόσφυγες του κλίματος'', θα κατοχυρώνει το δικαίωμα στη ζωή, τα τρόφιμα, την υγεία, το νερό, στέγαση και άλλα απαραίτητα. Αυτό θα πρέπει να ισχύει για όλους όσους έχουν πληγεί μέχρι τώρα αλλά και για τα εκατομμύρια που θα επηρεαστούν από τις αλλαγές στο κλίμα.
Θα πρέπει, επίσης, να αποτελέσει απόλυτη προτεραιότητα η αποτροπή ή στην χειρότερη η ελαχιστοποίηση ''προσφύγων κλίματος'' με την παροχή από μέρους των πλουσίων ανάλογης οικονομικής και τεχνικής βοήθειας.
Η πρόσφατη οικονομική κρίση έδειξε ότι, όταν στον ανεπτυγμένο κόσμο απειλούνται ο πλούτος και ο τρόπος ζωής, υπάρχει, τόσο η πολιτική βούληση, όσο και η οικονομική δυνατότητα αποτρεπτικής παρέμβασης. Τώρα που γνωρίζουμε ότι η αλλαγή του κλίματος δεν απειλεί μόνο τον τρόπο ζωής, αλλά την βιολογική ύπαρξη εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, θα πρέπει να υπάρξει μια εξίσου ισχυρή αντίδραση που, παράλληλα με την απαραίτητη ενέργεια για τον περιορισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, θα δημιουργήσει ένα νέο νομικό πλαίσιο για τους ''πρόσφυγες του κλίματος''.
Η περιβαλλοντική ασφάλεια είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα και, καθώς η αλλαγή του κλίματος δημιουργεί εκατομμύρια περιβαλλοντικούς πρόσφυγες, το δικαίωμα αυτό θα πρέπει στο εξής να ενταχθεί στο διεθνές δίκαιο.

Η ιστορία του κόσμου γράφεται από τις μετακινήσεις πεινασμένων ανθρώπων...Το φυτίλι άναψε, θα περιμένουμε την έκρηξη;

Χ. Παπαγεωργίου

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

Σε κρίσιμο σημείο η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από στερεά ορυκτά καύσιμα

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε (01/10/09) να ενισχύσει οικονομικά τις πρώτες έξι ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες ορυκτών καυσίμων οι οποίες αναπτύσσουν και εφαρμόζουν τεχνολογίες δέσμευσης και αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα (CCS). Στόχο της χρηματοδότησης αποτελεί η όσον το δυνατό συντομότερη ωρίμανση των τεχνολογιών CCS και η διάθεσή τους σε πλήρη εμπορική κλίμακα πριν το 2020. Οι μονάδες αυτές βρίσκονται στη Γερμανία, Ισπανία, Πολωνία, Αγγλία, Ολλανδία και Ιταλία και θα χρηματοδοτηθούν συνολικά με το ποσό των 1,05 δις ευρώ.
Κατατέθηκαν συνολικά 11 προτάσεις χρηματοδότησης από την πλευρά των κρατών-μελών της ΕΕ και επιλέχθηκαν οι έξι προαναφερόμενες. Μέχρι τα τέλη του Οκτωβρίου μπορούν να κατατεθούν τυχόν ενστάσεις και στη συνέχεια, η διαδικασία θα επικυρωθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Παράλληλα, η Διεθνή Επιτροπή Ενέργειας (IEA), παρουσίασε στις 13 Οκτώβρη του 2009 αναθεωρημένο «Οδικό Χάρτη» παραγωγής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα και προτρέπει την υλοποίηση 100 έργων CCS σε παγκόσμια κλίμακα, μέχρι το 2020. Σύμφωνα με δηλώσεις του αμερικανού Γραμματέα Ενέργειας Steven Chu, η κυβέρνηση Obama δέσμευσε ήδη 4 δις δολάρια για έργα CCS και αναμένει αλλά τόσα από την πλευρά της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων.
Προφανώς, η κινητικότητα αυτή σε διεθνές επίπεδο σχετίζεται με τη διάσκεψη της Κοπεγχάγης και με την αναγκαιότητα αναγνώρισης των τεχνολογιών CCS ως κρίσιμες και κομβικές τεχνολογίες μετάβασης σε οικονομίες χαμηλού άνθρακα.
Μόνον η Ευρώπη χρειάζεται 300 GW νέας ισχύος μέχρι το 2020 εκ των οποίων περίπου 5000 ΜW αφορούν τη Χώρα μας. Όσο οι τεχνολογίες CCS παραμένουν εμπορικά ανώριμες, οι επενδυτές θα στρέφονται κυρίως στο φυσικό αέριο. Αυτό θα πυροδοτήσει σημαντικές αυξήσεις στη διεθνή αγορά φυσικού αερίου, γεωπολιτικές αστάθειες, υστέρηση στις επενδύσεις που σχετίζονται με τον άνθρακα και το λιγνίτη, χαμηλή ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας, βίαιη ανάδυση αναγκών για πυρηνικά καύσιμα και πάει λέγοντας…
Με τα πιο φιλόδοξα σενάρια, οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας μπορούν να καλύψουν ένα ποσοστό της τάξης του 25% των 300 GW. Για τα υπόλοιπα 225 GW οι τεχνολογικές απαντήσεις πρέπει να βρεθούν άμεσα.
Μην ξεχνάμε ότι η παγκόσμια ηλεκτροπαραγωγή βασίζεται καθοριστικά στον άνθρακα. Η εξάρτηση αυτή δεν ήταν προϊόν ενεργειακής διαστροφής αλλά αποτέλεσμα της ανάγκης για φθηνή, μακροχρόνια διαθέσιμη και τεχνολογικά ώριμη ηλεκτροπαραγωγή.

Απο την Ενέργεια Κοζάνη

Οι μεγάλες μεταναστεύσεις

Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Αυτές είναι οι σημαντικότερες μετακινήσεις πληθυσμών: οι περιπλανήσεις των νομάδων και των φυλών, που προοιωνίζουν τα σύγχρονα κύματα μεταναστών...

Προς τη γη της επαγγελίας
Από τότε που οι πρώτοι ανθρωπίδες εγκατέλειψαν την Αφρική, το ανθρώπινο είδος δεν έχει σταματήσει να μεταναστεύει. Το κίνητρό του; Να βρει έναν τόπο σε ευημερία, που θα του προσφέρει μια καλύτερη ζωή.

Οι μετακινήσεις και οι μεταναστεύσεις των ανθρώπων από το ένα μέρος στο άλλο είναι ασταμάτητες από τη μακρινή προϊστορία μέχρι την εποχή μας. Οι περιπλανήσεις των νομάδων, οι εχθρικές εισβολές, οι αποικισμοί, οι εμπορικές αποστολές και οι ιεραποστολές διαμόρφωσαν τον κόσμο όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Οι πρώτοι μετανάστες ήταν οι ανθρωπίδες που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την εστία τους, την Αφρική, για να εξαπλωθούν ανά κύματα σε διάφορες γωνιές του κόσμου. Τι τους παρακίνησε να ξεκινήσουν αυτό το ατελείωτο ταξίδι; Πριν από περίπου 1,7 εκατομμύρια χρόνια ο Homo erectus, που γνώριζε τη χρήση της φωτιάς και την κατασκευή εργαλείων, πιθανόν ωθούμενος από την εξάντληση των φυσικών πόρων, την αύξηση του πληθυσμού και τις κλιματικές μεταβολές, μετακινήθηκε στην Ασία, για να αποικήσει νέα εδάφη. Διαδοχικά μεταναστευτικά κύματα ολοένα και πιο εξελιγμένων ανθρωπίδων άρχισαν να εξαπλώνονται αναζητώντας νέους τόπους. Μέχρι που έφτασαν στην Ευρώπη: το πιο παλιό οστό του προγόνου του ανθρώπου, του Homo antecessor, που ανακαλύφτηκε στην Αταπουέρκα της Ισπανίας, χρονολογείται πριν από περίπου 1,2 εκατομμύρια χρόνια.

Ανοιχτός δρόμος για κυνηγούς
Όταν κατάκτησε την Αφρική και την Ευρασία, ο σύγχρονος πλέον άνθρωπος (Homo sapiens sapiens) ήταν έτοιμος να εξαπλωθεί και στην αμερικανική ήπειρο – ένα από τα γεγονότα του παρελθόντος που έχουν προκαλέσει πολλές φιλονικίες ανάμεσα στους επιστήμονες. Σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία ανάμεσα στους ανθρωπολόγους, οι πρώτοι Αμερικανοί ήταν Ασιάτες κυνηγοί που διέσχισαν τις τούνδρες της Σιβηρίας πριν από 45-50.000 χρόνια και πέρασαν από το Βερίγγειο Πορθμό, ίσως κυνηγώντας μεγάλα θηλαστικά. Αυτό ήταν εφικτό κατά τη διάρκεια των παγετωνικών περιόδων, όταν η Σιβηρία και η Αλάσκα ήταν ενωμένες με πάγο, οπότε μπορούσαν άνετα να περάσουν με τα πόδια από τη μια ήπειρο στην άλλη. Άλλες θεωρίες σχετικά με τον αποικισμό της Αμερικής, όπως ο διάπλους του Ειρηνικού από Αυστραλούς και Πολυνήσιους ή ο διάπλους του Ατλαντικού από Ευρωπαίους, μοιάζουν λιγότερο πιθανές.

Κατά τη νεολιθική περίοδο, γύρω στην όγδοη χιλιετία π.Χ., η ανάπτυξη της γεωργίας επέτρεψε σε ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες να εγκατασταθούν στη Μικρά Ασία και τη λεκάνη της Μεσογείου, κοιτίδα των πρώτων πολιτισμών. Ωστόσο, η ανθρωπότητα δε σταμάτησε να μετακινείται. Τους επόμενους αιώνες διάφορες φυλές με συγγενείς γλώσσες, τις λεγόμενες ινδοευρωπαϊκές, επρόκειτο να εξαπλωθούν ανά κύματα στην Ευρώπη και να την αποικήσουν. Δε γνωρίζουμε με βεβαιότητα την καταγωγή τους: θα μπορούσαν να προέρχονται από την Ινδία, τις στέπες της Σιβηρίας, τον Καύκασο ή τη Δανία. Σε κάθε περίπτωση, καθώς έγινε η σταδιακή μετάβαση από την κοινωνία των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών στην αγροτική κοινωνία, η δημογραφία άλλαξε και πυροδότησε νέες μεταναστεύσεις. Γύρω στο 2200 π.Χ. οι ινδοευρωπαϊκοί λαοί μετακινήθηκαν προς τα νότια (Κρήτη, Κύπρος, Θεσσαλία). Έτσι, στο νότο γεννήθηκαν ο ελληνικός και ο ρωμαϊκός πολιτισμός, ενώ στην κεντρική και τη δυτική Ευρώπη κυριάρχησαν τα κελτικά και γερμανικά φύλα.

Την πρώτη χιλιετία π.Χ. οι Έλληνες και οι Φοίνικες όργωναν με τα πλοία τους ολόκληρη τη Μεσόγειο, ιδρύοντας αποικίες στη βόρεια Αφρική, την Ιταλία και την Ισπανία. Η ανάπτυξη των πρώτων πόλεων-κρατών δημιούργησε νέα μεταναστευτικά ρεύματα από τα χωριά προς τους μεγαλύτερους οικισμούς, όπου έμελλε να αναπτυχθούν οι σπουδαιότεροι πολιτισμοί της εποχής.

Μετά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τις βαρβαρικές εισβολές (βλ. επόμενο άρθρο), τη σκυτάλη πήραν οι Βίκινγκς. Με τα drakkars τους διέσχισαν ποτάμια και θάλασσες και πραγματοποίησαν πολυάριθμες αποστολές εξερεύνησης και κατάκτησης. Εισέβαλαν στην Ιρλανδία και τη Μεγάλη Βρετανία, προσέγγισαν τις ακτές του Καναδά, επιτέθηκαν σε πολλές περιοχές της Γαλικίας και, μέσα από τον Γουαδαλκιβίρ, έφτασαν μέχρι τη Σεβίλλη.

Κατακτώντας τον κόσμο
Η ανακάλυψη της Αμερικής το 1492 εγκαινίασε μια νέα εποχή μαζικών μεταναστεύσεων. Οι γεωγραφικές αλλαγές και οι τεχνολογικές εξελίξεις επέτρεψαν τη μεταφορά πληθυσμών στις νέες αποικίες από τις θαλάσσιες οδούς, κάτω από τον έλεγχο των κυβερνήσεων ή στο πλαίσιο εμπορικών αποστολών. Οι ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Αγγλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Γερμανία) εξαπλώθηκαν στην Αφρική, την Ασία και, κυρίως, στην Αμερική. Αν η Ευρώπη λόγω της υψηλής πληθυσμιακής πυκνότητάς της υπήρξε «φυτώριο» μεταναστών, η Αμερική αναδείχτηκε σε γη της επαγγελίας. Οι αχανείς εκτάσεις της με τον απίστευτο φυσικό πλούτο και τη χαμηλή πληθυσμιακή πυκνότητα άσκησαν ακαταμάχητη γοητεία στους αποίκους, που αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή μακριά από τις πολεμικές αναταραχές της Ευρώπης. Όμως, η άφιξή τους στο Νέο Κόσμο αποδείχτηκε καταστροφική για τους ιθαγενείς λαούς της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής (Μάγια, Αζτέκοι, Ίνκας...). Οι πολιτισμοί τους παρήκμασαν, ενώ οι πληθυσμοί τους αποδεκατίστηκαν από τις ασθένειες που έφεραν μαζί τους οι Ισπανοί και Πορτογάλοι κονκισταδόρες. Αλλά ούτε οι ιθαγενείς λαοί της Βόρειας Αμερικής είχαν καλύτερη τύχη: μετά τον αποικισμό της από Γάλλους και Αγγλοσάξονες, αναγκάστηκαν να απαρνηθούν τον τρόπο ζωής τους και, όσοι δεν αφανίστηκαν, απομονώθηκαν και διασκορπίστηκαν.

Σταδιακά, παρ’ όλο που οι αποικίες παρέμεναν εξαρτημένες από τις μητροπόλεις, οι μεταναστεύσεις μειώθηκαν. Όμως, από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι το πρώτο μισό του 20ού αιώνα επρόκειτο να σημειωθεί η μεγαλύτερη ανακατανομή πληθυσμών στην ιστορία.

Το αμερικανικό όνειρο
Αυτή την περίοδο πραγματοποιήθηκε μια τεράστια μετανάστευση, η οποία δε συνάντησε νομικούς περιορισμούς ή αντιδράσεις από τις χώρες υποδοχής. Κατά τη διάρκειά της κατοικήθηκαν σχεδόν όλες οι έρημες ή αραιοκατοικημένες περιοχές του πλανήτη. Επρόκειτο για ένα μοναδικό φαινόμενο, που δεν ελεγχόταν από καμία κυβέρνηση. Πρωταγωνιστές του ήταν άνθρωποι που ονειρεύονταν να κάνουν περιουσία ή τουλάχιστον να αποκτήσουν μια καλύτερη ζωή. Σημειώθηκαν μεταναστεύσεις και στο εσωτερικό της Ευρώπης, από το νότο (Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα) προς το βορρά (Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο) και από την ανατολή (Ρωσία, Πολωνία) προς τη δύση (Γερμανία). Ωστόσο, το μεγαλύτερο ποσοστό των μεταναστών ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Εκτιμάται ότι από το 1800 μέχρι το 1940 διέσχισαν τον ωκεανό 55 εκατομμύρια Ευρωπαίοι, από τους οποίους τα 35 εκατομμύρια εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην αμερικανική ήπειρο: 15 εκατομμύρια Βρετανοί (Άγγλοι και Ιρλανδοί), 10 εκατομμύρια Ιταλοί, 6 εκατομμύρια Ισπανοί και Πορτογάλοι, 5 εκατομμύρια Αυστριακοί, Ουγγαρέζοι και Τσέχοι, 1 εκατομμύριο Έλληνες, Γερμανοί, Σκανδιναβοί...

Οι ΗΠΑ, που στις αρχές του 20ού αιώνα εκτιμάται ότι υποδέχονταν 1.300.000 ξένους το χρόνο, έγιναν η πρώτη χώρα που δέχτηκε μαζικά κύματα μεταναστών. Το παράδειγμά τους θα ακολουθούσαν η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Ουρουγουάη. Τα τελευταία τρία κράτη μέχρι το 1940 υποδέχτηκαν 12 εκατομμύρια άτομα, ως επί το πλείστον Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους. Στην Αμερική μετανάστευσαν επίσης πολλοί Ασιάτες, κυρίως Ιάπωνες στη Βραζιλία και Κινέζοι στις ΗΠΑ. Άλλοι Κινέζοι, περίπου 14 εκατομμύρια, αναζήτησαν την τύχη τους στην Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία ή το Βιετνάμ.

Αρχικός στόχος της μετανάστευσης στην Αμερική ήταν η αγροτική εκμετάλλευση των έρημων εκτάσεων της Δύσης ή των πεδιάδων του Τσάκο, της Πάμπα και της Παταγονίας στην Αργεντινή και τη Χιλή. Ο πυρετός του χρυσού έφερε γύρω στο 1848 στην Καλιφόρνια καραβάνια με χρυσοθήρες, μεταλλωρύχους και τυχοδιώκτες, που σε σύντομο χρονικό διάστημα ίδρυσαν νέους οικισμούς. Αλλά στα τέλη του 19ου αιώνα οι περισσότεροι μετανάστες σταμάτησαν τις περιπλανήσεις τους και εγκαταστάθηκαν πλέον μόνιμα σε μεγάλες πόλεις, όπως τη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και το Μπουένος Άιρες.

Το χρονοδιάγραμμα των μετακινήσεων
Πριν από 2 εκατομμύρια χρόνια: ομάδες ανθρωπίδων (Homo erectus) μεταναστεύουν από την Αφρική στην Ασία.
Πριν από 1,2 εκατομμύρια χρόνια: ο Homo antecessor πιθανολογείται ότι φτάνει στην Ευρώπη.
Πριν από 45-50.000 χρόνια: Ασιάτες κυνηγοί περνούν στην Αμερική από το Βερίγγειο Πορθμό.
8000 π.Χ.: διάφορες ινδοευρωπαϊκές φυλές εξαπλώνονται στην Ευρώπη.
3000 π.Χ.: πληθυσμιακές ομάδες φτάνουν στην Κρήτη και ιδρύουν το μινωικό κράτος.
600-100 π.Χ.: κελτικά φύλα εξαπλώνονται στην Ευρώπη. Οι Έλληνες, οι Φοίνικες και οι Ρωμαίοι ιδρύουν αποικίες στη Μεσόγειο.
4ος-5ος αι.: οι Ούννοι, ασιατικής καταγωγής, φτάνουν στην ανατολική Ευρώπη, ενώ οι Γότθοι μετακινούνται δυτικά.
7ος-8ος αι.: οι Άραβες εξαπλώνονται στη βόρεια Αφρική, την Ευρώπη και την Ασία.
9ος-10ος αι.: ομάδες Βίκινγκς εγκαθίστανται στις βρετανικές νήσους και εξερευνούν την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
12ος-15ος αι.: Μογγόλοι και Τούρκοι από τις στέπες διασχίζουν την Ασία με κατεύθυνση προς τη δύση και αποικίζουν τη Μικρά Ασία.
15ος-18ος αι.: διεύρυνση των αποικιακών αυτοκρατοριών της Ευρώπης. Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Αγγλία, η Ολλανδία κ.ά. ιδρύουν αποικίες στην Αμερική, την Ασία και την Αφρική.
19ος αι.-Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος: ανεξαρτησία των αποικιών και ελεύθερη μετανάστευση. 55 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πηγαίνουν στην Αμερική, 20 εκατομμύρια Ασιάτες στην Αμερική και σε άλλες ασιατικές χώρες.
21ος αι.: οι νόμοι της μετανάστευσης γίνονται πιο αυστηροί. 175 εκατομμύρια νόμιμοι και ένας άγνωστος αριθμός παράνομων μεταναστών ζουν σήμερα μακριά από την πατρίδα τους.

Απο το Focus